Klaas is oud. Heeft weinig wensen meer. Hooguit een paar rustige jaren doen wat hij nog kan en leuk vindt om te doen. En dan een zo rustig mogelijk uiteinde. Maar volkomen onverwacht wordt hem dat niet gegund. De dochter van zijn vorig jaar overleden vrouw wil haar erfenis nu. Die krijgt ze wel. En haar broer ook.

Hij liet me een manuscript lezen. Eigenlijk was het geen manuscript maar een therapie. Een manier om problemen van zich af te schrijven. Dingen die je overkomen zijn en die je moet verwerken. Soms gaat dat heel goed om nare gebeurtenissen op een rij te krijgen. Voor jezelf zichtbaar te maken eigenlijk.

We waren in Wommels. Op donderdag dag 22 augustus 2024. Per auto met bed en toilet. Een camperbus dus. Een beter idee om met Rietje samen nog wat leuke dingen te doen was niet denkbaar. Alle dagen leken hetzelfde in een aanleunappartement bovenop de Gudula Zorginstelling. Hoe mooi en hoe eigen dat ook is. Maar toch niet alles. Elke dag...

Hebt je het gezien gisteren? Hoe ze met 150 km per uur van die berg af denderden? En dat nog normaal vonden ook? Meer dan 800 meter lager en dat in minder dan 4 minuten. Ik zou een remparachute meenemen in plaats van een heuse airback… Als je zo hard met een auto rijdt heb je ruim 200 meter nodig om tot stilstand te komen....

Rietje had soms van die gezin-verenigende aanvallen. Met z'n allen in twee auto's naar Sporthuis Centrum of zo. Huiswerk mee als dat nog niet af was.

Ze werd achttien die dag en had al een aantal rijlessen achter de rug. Ik was bezig haar cadeau te halen: een Fiat Panda. Door mensen van de garage aan de overkant van boven tot onder helemaal ingepakt in cadeaupapier. Met een opgeslagen klepje om tenminste iets te kunnen zien bij het oversteken van de Straatweg. Dat voelde toch...

We woonden hier nu al een tijdje. Met de eerste Sylmar tegen de achtertuin. Aan onze eigen aanlegsteiger. Stroom, drinkwater, motor altijd startklaar. Zeilen netjes opgeborgen. Zomer en winter. Wie kunnen dat zeggen in dit overvolle land? Niet veel mensen. Geen duur liggeld in een jachthaven. Geen gesleep met alles wat je mee- en weer mee terug...

OK er was gisteren wel gewaarschuwd voor gladheid door ijzel. Maar wat de hedendaagse automobilist kennelijk niet weet is dat ijzel juist ontstaat als het niet meer vriest.

Ludy, Rik en Vera zijn weliswaar blij voor ons, maar voor zichzelf zagen ze het toch nog steeds niet zitten. Ook al lonkte de gedachte aan zon en water wel. Plus - oh verrassing - een helemaal zelfstandige woning met ook nog elk een eigen kamer. En toch ons ouderlijk vangnet praktisch om de hoek.
Maar het imago van...

Het lijkt wel of gewoon winterweer een soort van nationale ramp geworden is. Met verkeerswaarschuwingen in alle kleuren van de regenboog. Als dat al nodig is dan komt dat òf door de toegenomen verkeersdrukte òf door het gebrek aan rij-ervaring bij jongere weggebruikers. En dus bij gebrek aan echte winters. Zonder twijfel veroorzaakt door de...

De winter van negentienzesentachtig op -zevenentachtig is net niet op een Elfstedentocht uitgedraaid. Maar koud was het wel. Met zelfs overdag temperaturen die nog onder de min tien graden bleven steken. En dan groeit het ijs hard.

Vandaag, zaterdag 24 januari 2026. Om 04.43 uur volgens de verlichte, digitale slaapkamer klok. Ik hoorde het toch duidelijk. Maar toen ik goed wakker was begon ik natuurlijk weer te twijfelen. Ik ben nu immers gewoon alleen. Dus moet ik het me hebben verbeeld. Maar het was toch de stem van Rietje geweest, die vannacht tegen me zei:

Rietje at nooit veel. Dat kon ze eenvoudig niet. Het moest ook langzaam en dan nog wist iedereen aan tafel dat ze altijd probeerde om de lekkerste overschotjes bij tafelgenoten onder te brengen. En anders ging er veel mee naar onze eigen koelkast thuis.

Ik was maar 14 minuten te laat in de Abel Tasmanlaan. Geen beste beurt. En Ludy had haar mama halfplagend al voorspeld - zo hoorde ik later - dat ik nu wellicht helemaal nooit meer zou komen. Vanwege die tekst over de, door de kinderen serieus gewraakte, tandenborstel. "Mam, dat zèg je toch niet." Wie z'n moeder zegt...

Nadat Theo en ik de Fritsen uitgeleide hadden gedaan en waren voorzien van een lijst met die middag afgesproken huiswerk, was het zaak om ergens vandaan alsnog een flinke bos rozen te veroveren. Wellicht had ergens een winkel al ingekocht voor morgen. Zaterdag. Ik schoot raak in Breukelen en kon ze over uurtje kant en klaar, besneden en geschikt in...

Het jaarverslag 1984 van pensioen BV Konigxvelt was voltooid en door alle betrokkenen akkoord bevonden. Inclusief door de dienstdoend Inspecteur der Belastingdienst. Het eerste deel van Rietjes' financiële toekomst was hiermee al wat overzichtelijker geworden.
Daar hadden we dan ook samen een glaasje wijn op gedronken. En voor Rietje was het goed...

Wij hebben een Yup in de familie. Aan de "kouwe kant", doch daar wordt het niet leuker door. Onze dochter denkt dat ze van hem houdt en dus hebben we met elkaar te leven. Zij zéker, maar voor haar is het toch iets makkelijker. Jaguar, Goldcard, dure kleren, zelden in de keuken, mooi huis (als je het verkoopt tenminste), af...

Als dit in deze eeuw had plaatsgevonden dan zat Mark nu geduldig wachtend in de auto iets met zijn smartphone te prutsen. Maar dat kon toen nog niet. Het zou nog meer dan twintig jaar duren voordat die dingen gemeengoed begonnen te worden.
Wat hij wel zat te doen kan ik mij niet meer herinneren. Wel dat hij erg verrast...

"U hebt zelf voor zijn opname getekend", triomfeerde de Jurk zwaaiend met het dossier waarmee dat meelevende balie-meisje onze kennismaking had ingeleid.
"U kunt niet meer terug."
"Goh", antwoordde ik, "da's nou jammer. En nog geen uur geleden zag je me niet voor vol aan omdat ik nog niet als familie te boek sta…"
"Niks mee te maken. Rik blijft...

Rietje was net aan het bijkomen uit de narcose toen mijn buzzer zich aandiende. Dat was toen DE manier om iemand terug te laten bellen. Waar die zich ook maar bevond. In dit geval diende ik contact op te nemen met een psycholoog waarbij ik Rik zojuist had afgeleverd. Door mij ook wel aangeduid als Nico-met-de-geitenwollen-sokken. Hetgeen de...

Via de Grote Zaal baande Theo zich een weg met een uitgestoken hoorn in z'n hand.
"Ludy voor je aan de telefoon."
"Geef maar hier…"
"Ja, met Ad..?"
"Ik wil zo graag naar papa's graf…"
"Da's goed. Ik kom er aan."
"Maar je hebt je maandelijkse klantenavond…"
"Wie dit niet begrijpt die hoort hier niet. Wil je dat ik mama vraag om ...

En dan tussen moeder en dochter in het bijzonder. Gelukkig niet in alle gevallen want anders kunnen de meeste vaders van deze wereld hun boeltje wel in gaan pakken. Ik weet daar intussen - hoogst ongewild - alles van omdat ik er juist nu tot over mijn oren middenin zit. Als gewezen voogd van mijn drie maanden geleden overleden...

... dat auto's zelden de 100 haalden. Dat konden ze eigenlijk nog niet. Niet lang want anders rammelden ze uit elkaar. De wegen lieten dat toen ook nog niet toe. Met 80 kwam je er net zo goed. Hoewel… 1957 reed ik een keer 120. Geholpen door wat rugwind en hellend wegdek van met de hand in het gelid gelegde...

Hoewel Driekoningen alweer vier dagen achter ons ligt, heb ik zojuist de lichtjes van mijn twee kleine kerstboompjes toch maar weer ontstoken. Ik heb zelfs nog een keer de batterijtjes vernieuwd waardoor bij één daarvan de lichtjes weer zijn gaan knipperen. Want, zo redeneerde ik bij het zetten van de eerste koffie, dan beweegt er tenminste nog...

Eén ding hebben ze wel gemeen: ze laten de microfoon geen tel met rust want dat hebben ze geleerd. Accepteert de spreker een interruptie dan is zijn betoog voor niks geweest. Voordat we 24 uur verder zijn, blijken alle argumenten alweer ietwat aangepast en dus veranderd. Doch de feiten veranderen niet. Wat IS dat IS. En daar verandert helemaal...