Dit was Molly echt. Op een oude familie foto.

"Ik maak je kapot als je de kinderen nu niet meteen terug stuurt naar huis." "Waar heb je 't over? Hun huis is nu hier. Daar hebben ze zelf voor gekozen."
"Dan had je dat met mij moeten overleggen."
"Waarom in vredesnaam? Het was hun belangrijkste voorwaarde. Dus hebben jij en ik dat in 't convenant laten zetten, de...

Ons stadje had nog echte stadswallen. Helemaal rondom. Met op elke kromming zo'n vestingachtig bouwsel, waar vanaf je makkelijker met pek en hete olie kon gooien op spanjolen, fransozen, schobbejakken en ander toenmalig gespuis. En ook schieten natuurlijk. Aanvankelijk met kruisbogen en later met van die grote, ronde kogels. Alleen toen de Germanen...

Nog maar kort wakker op een zondagmorgen. Wendela zit op een stoel bij het raam aan het voeteneinde van mijn bed. Trudy komt binnen met een dienblad en daarop thee met beschuit. Iets wat ons in dit drukke gezin met al die afspraken, hockeyweekends en onregelmatige diensten niet vaak overkomt.

Dat zit zo. Iemand die echt ziek was bleef in bed. Dat had twee goede redenen. Daar voelde hij of zij zich 't minst onprettig. En twee: voor het geval de kwaal besmettelijk was, nam men per direct de juiste maatregel: niet verplaatsen voordat de dokter zei dat het mocht. Want stel je voor dat zo iemand in een volle...

Moet je horen. Je ken tante Lena toch? Je weet wel: ze word 'de freule' genoemd, omdat ome Dirk d'r nogal wat poen heb nagelate. Nou hep Lena ook nog een nichje hier. Wiesje. Niet bepaalt veel seksepiel, ook niet zo slim, maar eigelijk best lief. Nou is die Wiesje eindelijk tegen d'r grote sjans angelopen. Da's mooi vanzelfs, maar...

Het Eeuwige pleegt een aanslag op dat wat Tijdelijk is. Het is geen kernbom die een eind maakt aan de mensheid. Nog niet. Ook zijn Grenzeloze Gulzigheid en dito Genotzucht hebben nog steeds geen einde gemaakt aan het voortbestaan van de Homo Sapiens. Al lijkt dat wel onontkoombaar op lange termijn.

Er was eens een ondernemer die het heel erg moeilijk had. De boekhouder was met de kas naar de Bahama's. Op de computerafdeling waren alle data gewist. Een concurrent had de verkoopleider weggekocht. De grootste klanten waren mee overgelopen. En z'n vrouw (van wie hij zielsveel had gehouden) was er met z'n secretaresse vandoor, want dat kan óók nog...

… loop dan even door een zo groot mogelijke vestiging van Action. Nu meer dan 3000 winkels in Europa. Hoe zou dat toch komen? Met een Nederlandse CEO (vr). Want die doen hetzelfde maar dan in 't groot. Allemaal artikelen met een hoge omzetsnelheid. Geen “winkeldochters”. Nog goed voor het milieu ook. Via TEMU of zo iets dergelijks. Maar ...

Niemand had er op gerekend. 't Was nog nooit eerder gebeurd. Zo iets verstoort de leger hiërarchie. Waarom juist ik dan bij die kapitein moest komen? Nog steeds geen idee. Soms doet het leger onverwachte dingen. Iedereen had z'n kaken stijf op elkaar gehouden. Daar is het leger ook goed in: geheimen bewaren. Hoe goed, zou ik pas veel...

Wie en waarbij? Nou die camper- en caravan-bouwers. Bij dàt minuscule knopje voor verwarming en warm water. Thuis noemen we dat een thermostaat. Als ze er inmiddels al wèl wat aan hebben gedaan, dan is me dat ontgaan. Want we hebben nog nooit écht een nieuwe camper gehad. Dus kan het recent wèl zijn gebeurd.
Of ooonee, toch niet....

Het zal je maar gezegd worden door iemand die je ruim 30 jaar hebt vertrouwd. Zo vertrouwd dat je hem, de zwager van je vrouw, desgevraagd als executeur testamentair hebt laten aanstellen. Wat hij, naar ik nu begrijp, maar al te graag deed. Want ik stuurde hem in vol vertrouwen alle informatie die hij nodig zou kunnen hebben...

Destijds altijd met ooms en neefjes op de tribune. En wat later, toen spelers inmiddels geld konden verdienen, steeds vaker thuis bij radio en TV. De tribune-pret was er een beetje af.
Alleen oom Wim spoedde zich om de andere zondag naar EBOH (ook Dordt) en verkocht daar kaartjes in zo’n hokje aan wie ook wilde komen kijken.

Het was zaterdag 24 januari 2026. Om 04.43 uur volgens de verlichte, digitale slaapkamer klok. Ik hoorde het toch duidelijk. Maar toen ik goed wakker was begon ik natuurlijk weer te twijfelen. Ik ben nu immers gewoon alleen. Dus moet ik het me hebben verbeeld. Maar het was toch de stem van Rietje geweest, die vannacht tegen me zei:

Wel eens met een schakelbak in z'n twee van Gorinchem naar Utrecht gereden? Ik wel. In het Opeltje Record van mijn vader op een donkere najaarsavond in '57. Ik had maar één hand om te sturen want mijn andere omarmde geruststellend mijn meisje dat veel pijn had en naar Utrecht moest. Normaal om in haar kamer daar te gaan...

Om vanaf nu te moeten moeten toegeven dat je willens en wetens hebt meegeholpen een onschuldige "vriend" veertig jaar gewoked zijn te bezorgen. Zonder hemzelf even te vragen: "Is het echt waar wat ze zegt? Dat je je aan je dochter hebt vergrepen? Sterker nog: hij stuurde je een brief op poten voor een verhelderend gesprek, angsthaas! Want...

Toen, dankzij de pil, het risico op zwangerschap van het ene op het andere jaar vrijwel tot nul was teruggebracht, onderging de maatschappij ongekende veranderingen. Eerst samenwonen en pas dan wel of geen kinderen. Met als bekroning de vrije keuze om een huwelijk te aan te gaan na een geslaagde proeftijd. In onze ogen was die ommezwaai een soort...

Perplex verlieten we de raadzaal. Mijn raadsman en ik. Dat wil zeggen: ik wist mij volstrekt geen raad met m'n alsmaar rondtollende verwarring. Waarom was ik een paar maanden geleden nog de beste vader die een kind zich kon wensen? Maar nu opeens de grootste schoft die op aarde rondloopt? Rechters lezen toch ook rechtbankverslagen? Zeker in hoger...

"U kent mij niet, maar ik ben een tante van Cisca".

"Papa... Kees is nog steeds weg..."
Een heel dun stemmetje transponeert me binnen één seconde van Amsterdam naar Vleuten. Mijn wanhopige dochtertje heeft aan Henny gevraagd: "Mag ik papa alstublieft?" Zo'n verzoekje heeft voorrang hier.

"Juni. De maand die mij eigenlijk nooit iets zei. Ik schrok er echt van. Al bijna een jaar na die verschrikkelijke week. Ik dacht dat het lang zo ver nog niet was. Echt niet. Een half jaar hooguit. Zou ook wel komen door de drukte van de verhuizing. En vooral door het zoeken naar een manier om alleen verder te...

Ik heb jullie al eerder verteld van Annelies die niet wilde dansen met een klein mannetje. Maar er wel mee trouwde. Heel verstandig van Annelies. Wat dat met de Willem Barendsz te maken had? Alles. Want over haar en haar bloedmooie zusje Loes valt best wel wat meer te vertellen. Als ‘bruggetje’ naar onze primaire levensbehoeften in de jaren...

“Aha", zei m'n buurman die net kwam aangefietst, "daar is-tie weer." Doelend op het feit dat hij me kennelijk een dag of tien niet had gezien. Hij weet dat ik zo af en toe naar Lochem rijd en dan met m'n camperbus door naar Dordt.

Hoe? Ja dat is heel bijzonder. Zijn dochter wilde weten wat haar "legitieme portie" gaat worden. Voor als Klaas dood is. Haar moeder is al dood. Dus is het tijd om orde op zaken te stellen. Dan kan ze vast wat uitgeven. Want stel voor dat Klaas dat nu al doet. Je moet er toch niet aan denken. Dat...

De man van onze dochter heeft helaas geen hersens. Maar zelf denkt hij van wel. Daarentegen barst hij van de hebzucht. Als schoonvader is dat niet iets om vrolijk van te worden. Als schoonmoeder trouwens ook niet. De dochter dacht daar een beetje anders over. Wat heet "een béétje"….? Zij zag in hem een uiterst exploiteerbare echtgenoot. Mits hier...

Ik heb allebei mijn ogen terug. Mijn volledige gezichtsvermogen dus. M'n hele uitzicht. Is ongeveer net zo goed als toen ik twintig was. Nog beter misschien wel. Gistermorgen werd het nog maar op zeventig procent geschat. Deze ochtend is dat gegarandeerd honderd of meer. Want dat kan in de ogenfabriek. Links honderd. Rechts ook honderd. En als ze...

Ik kom uit de tijd dat de PTT nog álle post verzorgde. Brieven, tijdschriften, pakketpost; de hele mikmak. Niet te geloven, toch? Als ontvangend bedrijf had je daar toen een postbus voor. In het plaatselijk postkantoor.
Het was najaar 1984. Of ik maar naar de Postbank in Amsterdam wilde komen. Voor de introductie van een nieuw product. Een briefing...

Bij de meeste bezitters van een rijbewijs stap ik gewoon niet in. Al bijna vijftig jaar niet meer. Met die belofte aan mijzelf heb ik ooit m'n gezondheid en misschien ook nog wel m'n leven te danken. Door intuïtief op eigen gelegenheid te gaan. Collega boos. Later niet meer…