Je kunt je kop meters diep in het zand steken, je kunt vluchten naar een zonovergoten land, je kunt een plastisch chirurg financieren tot er geen rimpeltje meer te verwijderen valt, maar het verval zet door. Onstuitbaar. Zo niet op de manier van de heren Alzheimer of Parkinson dan toch wel door gewoon fataal omvallen of een enge ziekte.

Het bleef even stil aan de andere kant van de telefoonlijn… Toen begon Kees zachtjes te grinniken alsof iemand hem zojuist verteld had dat de aarde toch vierkant was.

Bovendien wist ze ook nog eens genoeg IQ-loze sukkels te overtuigen van haar geslepen hersenspinsels. En dat lukte ook. Juíst omdat niemand haar daarvan verdacht. Ik al helemaal niet. Haar talent voor het - achter een façade van onschuldige rechtschapenheid - planmatig uitvoeren van griezelig effectieve intriges, kwam pas veel later aan het licht...

Alleen... dit kon Loesje niet helemaal zelf hebben bedacht. Plotseling werd ik mij bewust van Trudy's hand in dit complot. Want die kon dit wel. En wat had Trudy's advocate - als een toen onbegrepen waarschuwing - al op 1 juni 1987 in het Amsterdams Gerechtsgebouw ook alweer gezegd: Ik weet waar ze mee bezig is, maar dat gaat...

Piano Spelen

12-10-2026

Mijn moeder speelde piano. Elke dag. Soms uren achter elkaar. Chopin, Beethoven, Bach… noem maar op. Da's niks voor een jongetje dat eigenlijk naar de kleuterschool hoort te gaan. Maar dat ging ik niet, want het was oorlog. Als ze speelde dan bewogen haar hoofd en schouders alle kanten op. Dan leek het alsof de muziek haar al het...

Nog maar kort wakker op een zondagmorgen. Wendela zit op een stoel bij het raam aan het voeteneinde van mijn bed. Trudy komt binnen met een dienblad en daarop thee met beschuit. Iets wat ons in dit drukke gezin met al die afspraken, hockeyweekends en onregelmatige diensten niet vaak overkomt.

Dat zit zo. Iemand die echt ziek was bleef in bed. Dat had twee goede redenen. Daar voelde hij of zij zich 't minst onprettig. En twee: voor het geval de kwaal besmettelijk was, nam men per direct de juiste maatregel: niet verplaatsen voordat de dokter zei dat het mocht. Want stel je voor dat zo iemand in een volle...

Dus geloof maar niet in dat wat ik nu bezig ben te beschrijven. Het is in werkelijkheid nog veel en veel erger. Je bent nu drie dagen dood. We keken er in zekere zin naar uit. Maar nu weet ik ook écht wát het is. Als je de Grootste Liefde - zo groot dat het in geen enkel boek beschreven...

Ik weet het. Daar zou ik wel tegen kunnen. Heb ik altijd gezegd. Tegen van die fatale datums die bij nabestaanden in hun geheugen zijn gegrift. En sombere gedachten triggeren. Voor de rest van hun leven. Dat heb ik niet, zeg ik altijd. Ik weet ook niet wanneer precies mijn ouders zijn gaan hemelen. Ik weet zelfs het jaar en...

Als ongewild gepensioneerd mantelzorger moet je antwoord zien te vinden op de knellende vraag: alleen zijn, wat was dat ook alweer? Wat je tot nu toe samen deed moet je voortaan weer alleen doen. Ook de vraag: "Zullen we…?" verdwijnt helaas uit je dagelijks woordenboek. WE is weg. Er valt niks meer te overleggen.

Het was zaterdag 24 januari 2026. Om 04.43 uur volgens de verlichte, digitale slaapkamer klok. Ik hoorde het toch duidelijk. Maar toen ik goed wakker was begon ik natuurlijk weer te twijfelen. Ik ben nu immers gewoon alleen. Dus moet ik het me hebben verbeeld. Maar het was toch de stem van Rietje geweest, die vannacht tegen me zei:

Alzheimer?

27-09-2026

Dan moet je telkens weer opnieuw beginnen. De rest van je leven. Je voelt je verdwaald in een wereld die de jouwe niet is. In plaats van te kunnen teren op je vroeger bekendheid, moet je je telkens weer opnieuw voorstellen. Iedereen "van vroeger" is er niet meer. Dood. Uitgestuft.

Perplex verlieten we de raadzaal. Mijn raadsman en ik. Dat wil zeggen: ik wist mij volstrekt geen raad met m'n alsmaar rondtollende verwarring. Waarom was ik een paar maanden geleden nog de beste vader die een kind zich kon wensen? Maar nu opeens de grootste schoft die op aarde rondloopt? Rechters lezen toch ook rechtbankverslagen? Zeker in hoger...

"Waar heb je 't over? Hun huis is nu hier. Daar hebben ze zelf voor gekozen."
“
Dan had je dat met mij moeten overleggen."
“Waarom in vredesnaam? Het was hun belangrijkste voorwaarde. Dus hebben jij en ik dat in het door ons allebei ondertekende convenant laten zetten, de rechter heeft het bekrachtigd en je weet...

Monnikenwerk 

22-09-2026

Sinds vaderdag heeft mijn buurman eindelijk z'n eigen tijdmachine. Ikzelf had allang een hogedrukspuit en die leent hij om de haverklap. Derhalve mocht daar best eens iets tegenover staan. Het ding heeft gelukkig wieltjes en dus kon ik in m'n eigen garage aan de slag. De datum: 10 mei 1436, bleek perfèct getimed.

Maar ik weet niet zeker of hij wel zo tam is als m'n vriendin kennelijk denkt. Ik ben sowieso als de dood voor dat slag beesten. En bij ons loopt-ie gewoon los rond. We wonen op een soort van landgoed. Hij kan doen en laten wat hij wil. Laatst waren we 'm weer eens kwijt. Dan maak ik me echt...

… van pakweg acht jaar naar de kapper werd gestuurd. Gestuurd is te streng gezegd voor een moeder zoals ik had. Maar 'verzocht werd om te gaan' klinkt weer veel te volwassen. Het moet inderdaad tussen mijn 7e en 9e zijn geweest, want die berg oud-ijzer tussen onze flat en het Tabakspakhuis was nog niet opgeruimd. En ons hondje Molly...

Ons stadje had nog echte stadswallen. Helemaal rondom. Met op elke kromming zo'n vestingachtig bouwsel, waar vanaf je makkelijker met pek en hete olie kon gooien op spanjolen, fransozen, schobbejakken en ander toenmalig gespuis. En ook schieten natuurlijk. Aanvankelijk met kruisbogen en later met van die grote, ronde kogels. Alleen toen de Germanen...

Moet je horen. Je ken tante Lena toch? Je weet wel: ze word 'de freule' genoemd, omdat ome Dirk d'r nogal wat poen heb nagelate. Nou hep Lena ook nog een nichje hier. Wiesje. Niet bepaalt veel seksepiel, ook niet zo slim, maar eigelijk best lief. Nou is die Wiesje eindelijk tegen d'r grote sjans angelopen. Da's mooi vanzelfs, maar...

Het Eeuwige pleegt een aanslag op dat wat Tijdelijk is. Het is geen kernbom die een eind maakt aan de mensheid. Nog niet. Ook zijn Grenzeloze Gulzigheid en dito Genotzucht hebben nog steeds geen einde gemaakt aan het voortbestaan van de Homo Sapiens. Al lijkt dat wel onontkoombaar op lange termijn.

Er was eens een ondernemer die het heel erg moeilijk had. De boekhouder was met de kas naar de Bahama's. Op de computerafdeling waren alle data gewist. Een concurrent had de verkoopleider weggekocht. De grootste klanten waren mee overgelopen. En z'n vrouw (van wie hij zielsveel had gehouden) was er met z'n secretaresse vandoor, want dat kan óók nog...

… loop dan even door een zo groot mogelijke vestiging van Action. Nu meer dan 3000 winkels in Europa. Hoe zou dat toch komen? Met een Nederlandse CEO (vr). Want die doen hetzelfde maar dan in 't groot. Allemaal artikelen met een hoge omzetsnelheid. Geen “winkeldochters”. Nog goed voor het milieu ook. Via TEMU of zo iets dergelijks. Maar ...

Toch SRO

13-09-2026

Niemand had er op gerekend. 't Was nog nooit eerder gebeurd. Zo iets verstoort de leger hiërarchie. Waarom juist ik dan bij die kapitein moest komen? Nog steeds geen idee. Soms doet het leger onverwachte dingen. Iedereen had z'n kaken stijf op elkaar gehouden. Daar is het leger ook goed in: geheimen bewaren. Hoe goed, zou ik pas veel...

Wie en waarbij? Nou die camper- en caravan-bouwers. Bij dàt minuscule knopje voor verwarming en warm water. Thuis noemen we dat een thermostaat. Als ze er inmiddels al wèl wat aan hebben gedaan, dan is me dat ontgaan. Want we hebben nog nooit écht een nieuwe camper gehad. Dus kan het recent wèl zijn gebeurd.
Of ooonee, toch niet....

Destijds altijd met ooms en neefjes op de tribune. En wat later, toen spelers inmiddels geld konden verdienen, steeds vaker thuis bij radio en TV. De tribune-pret was er een beetje af.
Alleen oom Wim spoedde zich om de andere zondag naar EBOH (ook Dordt) en verkocht daar kaartjes in zo’n hokje aan wie ook wilde komen kijken.

Wel eens met een schakelbak in z'n twee van Gorinchem naar Utrecht gereden? Ik wel. In het Opeltje Record van mijn vader op een donkere najaarsavond in '57. Ik had maar één hand om te sturen want mijn andere omarmde geruststellend mijn meisje dat veel pijn had en naar Utrecht moest. Normaal om in haar kamer daar te gaan...

Om vanaf nu te moeten moeten toegeven dat je willens en wetens hebt meegeholpen een onschuldige "vriend" veertig jaar gewoked zijn te bezorgen. Zonder hemzelf even te vragen: "Is het echt waar wat ze zegt? Dat je je aan je dochter hebt vergrepen? Sterker nog: hij stuurde je een brief op poten voor een verhelderend gesprek, angsthaas! Want...

Toen, dankzij de pil, het risico op zwangerschap van het ene op het andere jaar vrijwel tot nul was teruggebracht, onderging de maatschappij ongekende veranderingen. Eerst samenwonen en pas dan wel of geen kinderen. Met als bekroning de vrije keuze om een huwelijk te aan te gaan na een geslaagde proeftijd. In onze ogen was die ommezwaai een soort...