Op je tenen over de gang

Het zal je toch maar overkomen. Lig je net in bed: horloge vergeten. Ligt nog ergens in die grote ruimte. Zelfde verdieping hooguit vijftien meter verderop. Naast dat tafeltje met je lege glas. Daaronder jeukte het beetje. Nee, niet onder dat glas. Aan de bovenkant van je pols. Horloge even losgemaakt maar toen moest je dat slaapmutsje ook nog aanpakken. Zelfde glas. Was toen nog vol. Nou vol… halfvol want dat hoort zo in deze kringen. Gelukkig want eigenlijk heb je de pest aan alcohol na zo'n dag. Dàt matcht niet goed met een slaappil. En die heb je nu toch echt wel nodig. Misschien wel twee. Het hoort allemaal bij dat baantje van je. Dat besef je zelf ook wel.

Eigenlijk had je daar in die stoel best even je schoenen uit willen schoppen. Het zijn wéér van die nieuwe. Op kleur gekocht met van die halfhoge hakken. Niet ingelopen dus. En dan direct al alsmaar slenteren en staan. Net als in een museum. Wat een rotbaan eigenlijk. Lag je nu maar thuis. In je eigen bed. Maar nee hoor. Morgen weer zo'n dag. Goed luisteren want anders trek je een verkeerd gezicht bij weer zo'n stom receptiegesprek. Je kunt je eigen rol wel dromen, maar er hangt wel veel vanaf. Dit keer.

Dat was me wel even een kritiek momentje vanmiddag… Dat heb je met zo'n grote hoed die bijna die bijna in die plant bleef hangen. Wist jij veel dat dat blad aan de onderkant zo kleverig was? Je moet er toch niet aan denken: hoed blijft hangen en jij schuifelt door. Haar in de war. Er zit wel een kam in je tasje, maar wat heb je aan een kam met al die lak? En even naar zo'n toiletruimte had toch ook niet gekund. Hoe zou de gastvrouw die dingen eigenlijk doen? Gut wat ziet dat mens er uit. Van dichtbij. Ze past toch wel bij 'm. Hoewel… het blijft een vlag op een modderschuit. Een beetje grof geboetseerd. Maar gloeiend overtuigd van zichzelf. De engerd. En daar moet je dan ook aardig tegen doen.

Wat kan je dàt nu weer schelen. De vorige keer is je dat ook gelukt. Maar dat horloge kan daar niet blijven liggen. Als het er nog ligt tenminste. 't Heeft bepaald niet niks gekost. Misschien toch maar even kijken en meteen ophalen dan. Morgen… wat heet: straks is het zeker weg. Als de Cemsto is geweest. Het is al bij tweeën. Tag niet vergeten anders kom je d'r niet misschien meer in. Aan die stampij moet je toch echt niet denken.

Niemand te zien. De nachtverlichting floept alleen maar aan waar je loopt. En de protserige vloerbedekking dempt elk geluid. Dat is dan ook mooi meegenomen. Nu je horloge nog. Godzijdank het is er nog. Half onder die kandelaar. Da's mazzel! Even wachten, hoor ik een deur? Als dat de onze maar niet is. Nee, het is beneden. Nu weer terug. Niet hollen, al zou je dat maar al te graag doen. Gelukkig de deur staat nog aan en binnen is binnen.

Alexander ligt nog gewoon te slapen…

14 april 2026