Op je tenen over de gang

Het zal je toch maar overkomen. Lig je net in bed: horloge vergeten. Ligt nog ergens in die grote ruimte. Zelfde verdieping hooguit twintig meter verderop. Naast dat tafeltje met je lege glas. Daaronder jeukte het beetje. Nee, niet onder dat glas. Aan de onderkant van je pols. Horloge even losgemaakt maar toen moest je tegelijk dat slaapmutsje ook nog even aanpakken. Zelfde glas. Was toen nog vol. Nou vol… halfvol want dat hoort zo in onze kringen. Gelukkig want eigenlijk heb je de pest aan nòg meer alcohol na zo'n dag. Dàt matcht niet met je inslaappil. En die heb je nu toch echt wel nodig. Misschien wel twee. Het hoort allemaal bij dat baantje van je. Bevalt ‘t nog?
O, nu even niet…

Eigenlijk had je daar in die stoel best even je schoenen uit willen schoppen. Het zijn wéér van die nieuwe. Op kleur gekocht met van die halfhoge hakken. Niet ingelopen dus. En dan meteen alsmaar slenteren en staan. Net als in een museum. Wat een rotbaan eigenlijk. Lag je nu maar thuis. In je eigen bed. Maar nee hoor. Morgen weer zo'n dag. Goed luisteren en acteren dat je echt geïnteresseerd bent. Je kunt je eigen rol wel dromen, maar er hangt nogal wat vanaf. Dit keer.

Dat was me wel even een kritiek momentje vanmiddag… Dat heb je met zo'n grote hoed die bijna in die plant bleef plakken. Wist jij veel dat zo’n blad aan de onderkant zo kleverig was? Je moet er toch niet aan denken: hoed blijft hangen en jij schuifelt door. Haar in de war. Er zit wel een kam in je tasje, maar wat heeft lang haar aan een kam met al die lak? En even zo'n toiletdeur binnen lopen was een aanslag op het protocol geweest. Hoe zou de gastvrouw die dingen eigenlijk doen? Gut wat ziet dat mens er uit. Van dichtbij. Ze past toch wel bij 'm. Hoewel… het blijft een vlag op een schorre modderschuit. Een beetje heel erg grof geboetseerd hij. Een plurk met grootheidswaan. Gloeiend overtuigd van zichzelf. De engerd. En daar moet je dan ook nog aardig tegen doen.

Wat kan je dàt nu weer schelen. De vorige keer is je dat ook gelukt. Maar dat horloge kan daar niet blijven liggen. Dat heb je vandaag van hem gekregen. Met een heel legertje diamantjes rond de wijzerplaat. Echte. Alsof het daar mooier van werd. Van Kitsch tot Kunst. ‘t Valt te hopen dat het er nog ligt. ‘t Heeft bepaald niet niks gekost. Misschien toch zelf maar even kijken en meteen ophalen dan. Morgen… wat heet… straks is het zeker weg. Als de Cemsto is geweest. Het is al bij tweeën. Tag niet vergeten anders kom je d'r hier niet meer in. Aan de stampij die dààrvan zou kunnen komen… daar moet je nu toch echt even niet denken.

Niemand te zien. De nachtverlichting floept alleen maar aan waar je loopt. En die protserige vloerbedekking dempt gelukkig elke blote voetstap. Dat is dan ook mooi meegenomen. Nu dat horloge zien te vinden. Godzijdank het ligt er nog. Half onder een kandelaar geschoven. Dat is nog eens mazzel! Even wachten… hoorde ik ergens een deur? Als dat de onze maar niet is. Nee, het is beneden. Nu snel terug. Niet hollen, al zou je dat maar al te graag doen. Gelukkig de deur staat nog op een kier. En binnen is binnen.

Alexander heeft niks gemerkt en ligt nog gewoon te slapen…

14 april 2026