
Zwijgen is
des Duivels Doofpot

Wellicht komt dit je bekend voor…


De Lasteraars
Men zegt dat ik kan schrijven. Oordeel zelf. Lees mijn blogs. Dat schrijftalent is een geschenk waarvoor ik meer dan dankbaar ben. En dat ik nu eens te meer echt nodig heb.
Gewoked
Ken je het begrip gewoked zijn? Gewookt mag ook. Nee? Dat klopt dan. Ik heb het zojuist uitgevonden. Waarom? Omdat ik zelf gewoked ben. En niet zo zuinig ook. Daar bedoel ik mee: beschuldigd worden van iets heel ergs dat je ABSOLUUT NIET HEBT GEDAAN. En dat mijlen ver van mij afstaat als zijnde een ziekelijke afwijking. En waar echt goede vrienden en vriendinnen dan ook spontaan op reageren met: “Dat kùn jij ook niet hebben gedaan. Dat bestáát gewoon niet.” De bewijzen doen de rest.
Maar er zijn slechts enkele geboren lasteraars (is ander woord voor kwaadsprekers) voor nodig om zo'n beschuldiging toch rond te laten bazuinen. En daarvan heeft mijn “vecht-ex” - tegen alle beloftes en afspraken in - al vanaf 1984 doelbewust misbruik gemaakt. Bijna veertig jaar lang. Een misdadige intrige. Waarom? Geen idee.
De Lasteraars bij Naam
Ik noem hier enkele van die onderkruipsels bij naam. Opdat ze vanaf nu eindelijk eens ophouden met rondbazuinen. Dat zijn, zover ik nu weet, Marius, Ludy en Michel, Willem en Marianne, Peter, Sandra en ene Adolf. Deze opsomming zullen ze niet leuk vinden maar omdat ik toch ook wel iets achter de hand wil houden, vermeld ik hun achternamen nu nòg niet. Hoewel ze ook dat meer dan verdienen. Want Rietje en ik hebben dit alles dus veertig jaar ondergaan en toch gezwegen. Om de kinderen niet te belasten met de hectische gevolgen van dit geslepen bedrog. Want zij hebben mij zelf de ruimte gegeven om te gaan scheiden. Zie het artikel: “Thee met Beschuit". Dáárvoor ben en blijf ik mijn kinderen voor altijd dankbaar. Alle vier.
De gevolgen van dat zwijgen heb ik zwaar onderschat.
Als de inktvlek van het in omloop gebrachte gerucht maar ver genoeg is uitgevloeid, dan valt er weinig meer aan te doen. Al is het duizend maal niet waar en nooit gebeurd. Zoals kort daarvoor ook bleek op Schiermonnikoog. En dat duidelijk Dicky’s voorbeeld was. Nu dezelfde afloop graag…
Helaas, de “massa” heeft je veroordeeld en dus verklaart “men” je schuldig. Zelfs geen enkele ruimte voor “misschien toch niet?” Want verder is gewoked zijn meteen een vrijbrief om alles met je uit te halen wat door God en Wet verboden is. Nietwaar Ludy?
Als het je zelf toch overkomt
De vraag is dan: doe ik daar nog wat aan of leef ik mijn leven gewoon uit. Mits ik er natuurlijk niets meer van merk. Of druk ik alsnog op de knop der landelijke bekendheid? Moeilijk? Nee hoor!
Doordat ik, tot vóór de zelfgekozen dood van de veroorzaakster, niet eens wist wát er zich achter mijn rug afspeelde kan dit - en gezien mijn leeftijd nu - wel eens de minst onaangename keuze zijn. Hetgeen niet wegneemt dat ik wel blijf schrijven over wat er absoluut niet en nooit is gebeurd. Met voornoemde namen erbij. Dat worden er dan vanzelf meer. De beurt is nu aan mij om hèn vogelvrij te verklaren en aldus te behandelen. Oog om oog. Maar ditmaal wèl conform de waarheid. Vanaf vandaag.
Wat er wèl is gebeurd.
Dan schrijf ik verder aan het boek de Lasteraars. Deel I was lang geleden al voltooid als van-me-afschrijf-tekst. Nog niet wetend hoe erg de beschuldiging écht was. Bewijsbaar geschreven in de jaren tachtig. Misschien, en zeker indien nodig, publiceer ik binnenkort die tien hoofdstukken hier wel in mijn blog. Eén aflevering per week of zo. Als een soort van feuilleton. Toen ik dat destijds aan het keyboard toevertrouwde had ik nog geen idee van wat er zich onderhuids écht afspeelde. Deel II is al half af. Klaar om alsnog te voltooien. Deel III bestaat uit goed bewaard bewijsmateriaal. En dat is veel.
Waar ik die waargebeurde verslagen vandaan haal? Uit mijn geheugen en dat wordt onderbouwd door alle bewaarde documenten, berichten, whats-apps, correspondentie, lieve papa-briefjes en niet te vergeten dagboeken. Want ik wil nu ook wel eens een antwoord op mijn tweede vraag: Hoe heeft dit onzinnige, kwaadaardige gerucht zich kunnen verspreiden zonder dat ik besefte dat dìt het was wat al zo lang de ronde deed?
Je zult er maar mee getrouwd zijn geweest…
