Als het mooi weer was dan. Het zand is er nog. Kijk maar. De rest niet meer. Zelfs geen jonge mensen na het uitgaan van hun school. We hadden nog geen smartphone toen. Misschien waren we juist daardoor zo zorgeloos gelukkig en besef ik dat nu pas. Zorgeloos. Er zijn maar 9 letters nodig om het Grote Verschil te kunnen...

Het is nacht tussen drie en vier. Dan lig ik altijd een uurtje wakker. Of langer. Niet als gevolg van een sanitaire stop, maar vanwege creatieve hersenspinsels die 's nachts onbeheersbaar in mijn brein te hoop schijnen te lopen. Wanhopig zoekend naar een uitgang. Anders gezegd: ik werk in mijn slaap. En om die weer te kunnen hervatten...

Dàt is me wat… Je bent oud en je wilt nog wat. Sneeuw. En niet zo'n klein beetje graag. Nee, liefst een heel dik "pak". Zoals vroeger elk jaar wel één of twee keer. Maar vroeger is niet meer. Dat weten we maar al te goed. Zo kort voor ons Grote Afscheid.

Ik kom nog uit de tijd dat mijn oma met pijn en moeite 71 werd. Een fikse griep werd haar noodlottig. Mijn grootváder ging linea recta naar Huize Avondzon. Dat hoorde zo in die tijd. De één ging dood, de ander naar Avondrood. Opa was 82 toen hij daar zonder breukband uit z'n bed kukelde. Dat werd je noodlottig...