Tijdens corona kwamen veel ondernemers in de problemen. En dan werden ze insolvent door gebrek aan omzet. Iemand die geen Latijn geleerd had hoefde niet persé te weten wat dat is: 'insolvent'. Wat het dan betekent? Gewoon: hij of zij zit aan de grond.
Ik kom uit de tijd dat de Paus ons land nog mee regeerde. Dat deed Pius XII tot 1958. Net als z'n voorgangers. En nog een paar opvolgers. Dat is dus nog niet zo lang geleden. Gezien in het licht van na-oorlogse geschiedenis. Ik was er al en werd net twintig.
"Bijten ze nog al?"vroeg de voorbijganger met de geruite pet.
"Mmm", mompelde de visser, die zeker niet onvriendelijk maar ook niet erg
spraakzaam was.
"'t Is nu half zeven 's avonds", merkte de voorbijganger onverwacht overschakelend op.
Het duurde even totdat dit tot de visser doordrong, want hij was hij was helemaal niet van plan om te praten en...
We reden met onze Buscamper met twee bedden en soms niet onwelkom sanitair langs de nieuwbouw van als zodanig herkenbare appartementen. Zegt mijn lotgenote achteloos:
"Allemaal flats voor oude mensen".
Stikstof is natuurlijk niet echt hèt probleem. Dat heeft de journalistiek ervan gemaakt. Die heeft meer te zeggen dan welk volksdemocratisch instituut ook. Inclusief kabinet en kamers. Stikstof is goed voor de grond en dus voor het gewas. Maar zoals met alles: je kunt er ook te veel van hebben.
Ik kom uit de tijd dat je nog wist wanneer je belazerd werd. Dat kan nu ook nog wel. Hou je toch maar aan het uitgangspunt: je wordt ALTIJD belazerd. Let op: er wordt je iets beloofd. Gebeurt vaak. In een e-mail, een folder, een kraslot, tussen je puzzels, via Marktplaats en ga zo maar door. Kannie schelen wat.
Donald wil Groenland écht hebben. En Canada moet de zoveelste VS-staat worden. Dan is-ie dus geen haar beter dan Adolf destijds en Vladimir nu. Niet beter in de zin van geen oorlog willen. Want daar dreigen Vladimir en hij allebei mee. Arme Groenlanders. Tot nu toe zo leuk buiten de politiek gebleven. Met al hun bodemschatten. Die pas sinds...
In 1945 opgepakte verzameling van her en der opgespoorde “foute” Nederlanders. Gadegeslagen en weggehoond door meer toeschouwers dan bij de gemiddelde voetbalwedstrijd in die tijd…
M'n bioritme is volstrekt van slag. Vanaf eind januari al. Ik lijd wanhopig aan een soort klimatologische Jetlag van een maand of vier. Want laten we wel wezen: bij dit deel van 't jaar horen gure regen, snijdende storm en als 't even kan een pak sneeuw. Met ijs in de sloten. Dan wil ik mijn 'Lammy' aan en een...
Sinds vaderdag heeft mijn buurman eindelijk z'n eigen tijdmachine. Ikzelf had allang een hogedrukspuit en die leent hij om de haverklap. Derhalve mocht daar best eens iets tegenover staan. Het ding heeft gelukkig wieltjes en dus kon ik in m'n eigen garage aan de slag. De datum: 10 mei 1436, bleek perfèct getimed.
Ik kijk altijd even op mijn iPhone 's nachts. Want dan sturen computers je berichten waarvoor verzenders alleen maar op een knop hoeven te drukken om er een paar honderd of duizenden van te versturen. Desnoods elke dag weer. Wat ze dan helaas ook doen. De sukkels!
Ditmaal waren het er drie. Twee met misleidende reclame en één van...
Ik kom uit de tijd dat een beetje soldaat ook wist wat voetballen was. Uit eigen ervaring, bedoel ik.
"Hé, van Spijk…" (In dienst weten zelfs klasgenoten je voornaam niet).
"Tister?"
"Jij voetbalt toch ook?" Ze zaten met z'n vijven aan de poetstafel.
"Niet meer, enkel gebroken, banden gescheurd. Einde bericht.
Twee seizoenen overgeslagen."
GE-HÉÉÉFFF A-JJ-T… buldert de sergeant. Gehoorzaam schuift zijn nieuwe klas fillers de hakken tegen elkaar. We weten meteen wat hij nu gaat zeggen: “Dat leek nėrgens op. Dus… Pla-háá-ts Rrrust.”
We schuiven de rechter voet wat naar links. Dat heeft hij ons zelf geleerd. “Opnieuw en nu goed. Ge-héééfff A-JJ-T… We vragen ons af waarom hij...
Er lag een brief in de bus. Met treinkaartje en al. Of ik op me op 1 februari 1959 maar wilde melden bij station Ede-Wageningen. Er was geen ruimte voor overleg. Inspraak was nog niet uitgevonden. Op het stationspleintje stonden van die groene drietonners met de achterklep open en houten banken in lengterichting. Het was de laatste keer dat we...
Ik zie hem nog zitten die eerste keer. Nu al bijna een halve eeuw geleden. Daar helemaal achter in het theaterperspectief van zijn langwerpige, ietwat protserige directiekamer op Hoog Catharijne.
Hetgeen me vorige week in dat 'keurige' hotel overkwam, is dusdanig gênant dat ik het alleen aan jou durf te bekennen in de wetenschap, dat dit geheim onder ons blijft. Doch oordeel zelf maar.
We reden door een vredig slapend dorp. Dat kon niet anders als we naar de kazerne terug wilden. En dat wilden we graag. Erg graag. Douchen en slapen. Maar zo ver was het helaas nog niet. Plotseling werd de stilte ruw verstoord door een paar harde knallen. Even later nog één. En nog één. Een gebiedende stem uit het duister...
Mijn vader werd directeur van de Gasfabriek in Gorinchem. Ik heb het over 1949. Vier jaar na de Grote Oorlog. De bedoeling was om die fabriek te moderniseren. Nieuw aan te schaffen installaties werden in Gorinchem getest en - indien ze voldeden - ook geïnstalleerd in de bestaande fabrieken in Indië, Suriname en op de Antillen. Dat ging allemaal...
Omdat hij mij achterop reed en ik zeker al een halve minuut stilstond, kwam de aanrijding volstrekt onverwacht. 't Eerste wat ik dacht, was: "O jé, m'n enkels zitten bekneld...". Mij vervolgens bewust wordend van de onverwachte pijn, draaide ik moeizaam m'n hoofd en bovenlichaam een kwartslag.
Het ettertje blikte triomfantelijk omhoog vanachter...
Ik kom uit de tijd dat er jaarlijks nog heel wat vuurwerk over de toonbank zou gaan voordat het eerste exemplaar z'n intrede deed. Misschien zaten Bill Gates en Steve Jobs nét niet meer op de kleuterschool. Maar verder dan hun knutselschuurtjes waren ze ook nog niet. Naar ik pas veel later begreep.
Wie blijven er nou stilstaan op een spoorwegovergang voor een trein die niet meer stoppen kan? Althans niet op tijd. Extinction Rebellion doet dat toch. De bestuurder wìl op tijd stoppen maar kan dat onmogelijk voor elkaar krijgen. Hij remt wat hij kan.
Maar kan-niet is kan-niet; ook al heb je nog zo’n hekel aan elkaar. Dan zeker niet....
Toen ik op school zat dacht men van andere beschavingen nog wat te kunnen leren. Zo was Aristoteles (350 voor Christus) de laatste mens die alles wist wat er toen te weten viel. Die alle, in Griekenland beschikbare, kennis in huis had. Ruw gezegd. Dus nog zonder iets te weten van andere werelddelen dan Europa. Hadden we dat maar zo...
Een Chinese Bond-Girl in Bikini dus. Zo verleidelijk als Venus zelf. Maar volgens de Hollandse Handels Elite bespioneert ze ons via elk door Temu geleverd product. En de politiek is het daar natuurlijk mee eens. Ze schijnt te spioneren voor de Chinese KGB. Zegt en schrijft men. Ik vraag me alleen af wat ze van me te weten...
Het is zeker niet de bedoeling dat dit een medische rubriek wordt. Die zijn er genoeg voor ouderen. Ik schrijf het op voor hen die dit ook overkomt. En omdat het een zeldzame aandoening is. Extreem pijnlijk dat wel. En hopeloos lijkt. Maar niet is. Zodra je weet wat je hebt, kun je er vanaf komen. In één dagbehandeling.
Dacht je dat men in het jaar 1955 elkaar niks te vertellen had als de één in Noordholland woonde en de ander in Limburg? Het is heel waarschijnlijk dat ze allebei thuis nog niet over een telefoon beschikten. Of tenminste één van hen niet. Een abonnement was niet goedkoop en enkele maanden met spanning uitkijken naar de aansluiting was...
Ik weet het. Wij hebben ongekend veel geluk gehad. Dit, in onze beleving luxe appartement, is de samentrekking van twee bejaarden woningen uit een negentiende eeuws verleden. Maar met de onderliggende twee etages kan men echt niet verder de twintigste eeuw in. Zulke kleine kamers.
Het is niet de eerste keer dat de grootste democratie op aarde schudt op z'n grondvesten. Maar dat de Pers de geschiedenis vergeet en de kiezer dus van niks weet, dat is helaas ook volstrekt normaal. Ditmaal vermeerdert met de verwarring die we de Social Media noemen.