Tes d’r Toverende Tijdmachine

15-10-2026


Het bleef even stil aan de andere kant van de telefoonlijn… Toen begon Kees zachtjes te grinniken alsof iemand hem zojuist verteld had dat de aarde toch vierkant was.

"JIJ ZOU WÁT…? Ik ken je nu al een tijdje (40 jaar!) en Tessa beschrijft nog geen uur geleden een verwijtbare situatie die daar op Terra nooit op die manier kan hebben plaatsgevonden. En dat zou dan ook nog voor ‘86 gebeurd moeten zijn…"

"Waarom zeg je dat?"

"Nou, omdat Imaco na de verkoop werd verkwanseld en geliquideerd. En jij toen al vanuit Friesland freelance werk deed.

"Als Admac PR, ja…"

"Én omdat je net ook vertelde dat Tessa juist de eerste was die daar bij jullie kwam logeren…"

"Verrék ja, zo had ik 't nog niet bekeken nadat ik gisteravond dankzij Sandra op m'n ziel werd getrapt. We hadden de eerste Sylmar nog toen Tes al voor de eerste keer in Twel kwam. Met staande mast. Daardoor zijn we met z'n drieën plus Tiddo achter de brug bij Terzoolsterzijl blijven steken en hebben we aan boord moeten slapen. 's Morgens lag Tiddo bij Tes op de bank. Hij was altijd al háár vriendje vanaf dat ze bij ons woonde. Dat was een heel fijn weekend."

"Is ze daarna nog vaker bij jullie geweest?"

"O ja, regelmatig. Zelfs met een studievriend. Aart of zoiets. Eén van de betere. Van ons had ze die best mogen houden. Dat weekend waren Ludy en Michel er trouwens ook. Mooi weer, barbecue op de steiger en nogal wat Aquavit want Michel had speciale glaasjes op de kop getikt. Omdat hij wist dat ik daar bijzondere herinneringen aan had. Die heb ik nog trouwens.

Tes zat in die tijd op kamers in Utrecht en kwam dan met de trein naar Heerenveen. Daar haalde ik haar op en zette d'r later daar ook weer af. Tot op het perron. We hebben haar ook eens opgehaald in Meppel. Met de boot. Dat moet een logeerpartij van meerdere dagen zijn geweest, want dan vaar je naar het Sneekermeer via de Beulakker, door de Weerribben naar het Tjeukemeer en verder. Ik herinner me nog dat we onderweg in de Wetering of de Kalenbergergracht hadden overnacht en dat Tes en ik samen de hond uitlieten. Uit ons gesprek tijdens het lopen, meende ik te kunnen opmaken dat Tes met Dicky liever niet sprak over die weekends bij ons. Dat viel me nogal op en daardoor herinner ik me 't ook. Er was daar iets mee. Maar ze keek strak voor zich uit en wilde er verder niks over zeggen. Ik heb toen maar niet verder aangedrongen."

"En daarna?"

"De laatste keer dat ze bij ons logeerde was rond 13 november. Mijn verjaardag. Anne en Thea onze overburen, die ze intussen goed kende, waren er die middag ook. Ze kwam niet uit met haar geld vroeg onder vier ogen om een maandelijkse bijdrage voor kamerhuur en zo. Ze rekende het voor. Ik geloof iets van 275 gulden. Ik heb daar toen 350 van gemaakt."

"Dus daar heb je meteen ja op gezegd…?"

"Natuurlijk, ik had al eerder duidelijk gemaakt dat wie, ondanks die uitspraak over beëindiging van de alimentatie toch extra geld nodig had, daar zelf om moest komen vragen. En een eigen bankrekening moest hebben. Zodat Dicky er geen juridisch precedent van kon maken. Dat was het advies van m'n advocaat destijds. Toen ik hem vertelde dat Rietje en ik daar spaarbankboekjes voor hadden geopend. Wat hem, mij kennende, totaal niet verbaasde. Dus dat geld lag sedert juni 1987 in feite al klaar. Ook voor Vera, maar die kwam veel later. Toen Peter z’n achterbakse handjes niet thuis had kunnen houden. En wij haar een eigen auto gaven. Met Tes spraken we die dertiende af dat ze haar rekeningnummer zou doorbellen als ze weer terug was in Utrecht."

"En is dat gebeurd?"

"Nee, dat was juist zo gek. De dinsdag erna belde ze geëmotioneerd op dat ze geen contact meer wilde... of mocht. Over dat bankrekeningnummer is toen niet eens meer gesproken. Ze huilde en brak af."

"En ze heeft nooit laten merken of Dicky wist dat ze om geld ging vragen?"

"Ik nam vanzelfsprekend aan dat die dat wel wist. Maar dat was kennelijk niet zo.”

"En nu, vijftien jaar later maakt ze excuses en erkent je te hebben beschuldigd van een poging tot een tongzoen van ver vóór die tijd. Toen ze hooguit vijftien was. Nog op Terra Nova nota bene. En ze nog hockeyde in Hilversum. Dus ook nog vóór dat ongeluk met die bromfiets. Vind je dat zelf niet een beetje heel erg vreemd?"

"Tot gisteravond had ik er helemaal geen idee van wat daar in Vleuten allemaal werd gekonkeld. Dicky roddelt altijd wel wat. En veel. Over mij natuurlijk ook. Met ons sprak niemand meer over die dingen. Ook Mark niet. Alsof ze ons niet onnodig wilden kwetsen.

"Dus een volwassen dochter zegt pas vanmorgen dat ze destijds verdacht door jou zou zijn benaderd, maar blijft toch regelmatig bij Rietje en jou in Friesland weekends doorbrengen. Meevaren met jullie, met wie dan ook naar Sneek, naar het starteiland, kano's voor de deur, noem maar op. Weer wat later, als ze in Utrecht studeert, komt ze papa zelfs vragen om een extra maandelijkse bijdrage. En als haar die is beloofd, trekt ze alles een paar dagen later huilend weer in.

En nu nòg gekker: nadat jij haar vanmorgen ter verantwoording opbelde, herinnert ze zich dat voorval van vijftien jaar geleden weliswaar, maar toch komen zij en haar man nota bene in jullie dorp wonen. Dat is toch te gek voor woorden?"

"Ja, dat begreep ik ook niet. Ze zei daarnet ook nog, dat ze mocht gaan wonen waar ze wilde. Dat ik daar niks over te zeggen had. Maar ik hàd er helemaal niks op tegen. Waarom zou ik? We vonden het alleen nogal slordig dat we zoiets van dorpsgenoten moesten horen. Dat ze ons dat zelf niet eerder had verteld. Dat was toch wel het minste dat ze had mogen doen. Vonden wij…"

"Maar je bent er daarnet niet verder op doorgegaan..."

"Nee, ze had haar excuus gemaakt voor het uit de hand lopen van dat zogenaamde tongzoenverhaal. Ook al omdat het gerucht van Sandra kwam. Die maakt immers alles altijd nòg veel erger… Maar ik moest er niet zo'n probleem van maken. Het kwam over alsof - verzonnen of niet - het haar vanmorgen pas weer te binnen was geschoten. Kan best zijn want ze is bezig met een chemokuur. Ze heeft kanker aan haar been. Dat hadden we al van meerdere kanten gehoord. Niet bepaald een moment om je dochter door de telefoon over zoiets door te zagen en op haar donder te geven. Ook al is ze inmiddels dertig."

"Is dat van die kanker tijdens dat telefoongesprek van daarnet überhaupt wel ter sprake gekomen?"

"Nee helemaal niet."

"En je weet zeker dat dat wel zo was? Dat ze écht kanker had?

Als in een flits drong de betekenis van Kees z'n vraag plotseling tot me door…

"Je denkt toch niet dat dat óók verzonnen was…?"

"Nou ja, dat zou toch heel goed kunnen? Dicky had zelf toch ook meestal wel wat engs. Daar praatte ze zelfs tegen ons over. Elk bultje was meteen kanker. Tessa hoeft het niet zelf te hebben verzonnen…"

"Als het al verzonnen is. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ze ergens een tumor had… nog heeft dus. Ze is ervoor onder behandeling zover ik weet.”

"Natuurlijk kan dat, maar voorzover ik weet komt kanker verder nergens anders in jullie familie voor. Daar hebben we Dicky en jou nooit over gehoord."

"Dicky’s vader had Hodgkin. Dat was dus Tessa's grootvader. Verder niemand, daar heb je gelijk in."

"Ik zal eens navragen of dat verband tussen Hodgkin en een gewone tumor er überhaupt wel kàn zijn. Maar hoe dan ook. Een volwassene die jou daarvan heeft beschuldigd, excuses of niet, gaat háár kinderen - jouw kleinkinderen - uitgerekend opvoeden bij opa in het dorp waar Rietje en jij al meer dan twaalf jaar wonen. Terwijl haar man in Leeuwarden werkt en ze heel Friesland tot hun beschikking hebben. Ik vind dat maar een raar verhaal. Volgens mij heb je een zaak als je dat zou willen."

"Maar ik wil niet. Ook na vanmorgen niet. Ik wil niet procederen over de rug van mijn kinderen."

"Daar had Dicky anders geen moeite mee."

"Ik ben Dicky niet. Ik ben het aan hen verplicht om zoiets niet te doen. Drie van onze kinderen… Tessa was daar ook bij… hebben spontaan het initiatief genomen door na de zoveelste ruzie te zeggen dat het misschien beter was als we gingen scheiden. Mits zij zelf mochten bepalen bij wie ze kwamen wonen. Ze hadden dat overlegd.

"Ja, dat heb ik eerst nogal onwaarschijnlijk gevonden. Iedereen trouwens. Niemand had zoiets ooit gehoord. Dat doen kinderen niet. Maar nog geen twee weken daarna zijn jullie naar de notaris gegaan voor het convenant. Met de volle medewerking van Dicky. En kennelijk ook van de kinderen.

"Ja, zo is het gegaan. Ik was bepaald niet ongelukkig met die wending. Het moest er toch ooit van komen. En nu werd het door de kinderen zélf aangedragen. Daar was ik hen alleen maar zielsdankbaar voor. Ben ik nog trouwens.

"Daarna hebben ze alle vier toch ook nog bij Rietje en jou gewoond?"

"Ja, bijna twee jaar. Tessa na dat ongeluk een halfjaar minder. Alleen Wendela officieel niet. Die zat al op kamers. Heeft toen zelfs nog bij Imaco gewerkt. Maar Tessa was de eerste die op 27 oktober '84 aan Rietje vroeg of ze bij haar en mij mocht komen wonen. Rietje wist toen natuurlijk ook wat er in het convenant stond. Dus regelden we dat. Mark volgde een week later. En Vera ook."

"Dus dat al of niet verzonnen voorval moet dus ook nog eens vóór haar verhuizing naar van De Meern naar Maarssen hebben plaats gevonden?"

"Waarom denk je dat?"

"Omdat je niet bij je vader in Loenen aan de Vecht gaat logeren als die met z'n tweede vrouw in Maarssen woont…"


mei 1999


Share