Geef mij maar de F1 als ik zou moeten kiezen

Hebt je het gezien gisteren? Hoe ze met 150 km per uur van die berg af denderden? En dat nog normaal vonden ook? Meer dan 800 meter lager en dat in minder dan 4 minuten. Ik zou een remparachute meenemen in plaats van een heuse airback… Als je zo hard met een auto rijdt heb je ruim 200 meter nodig om tot stilstand te komen.

En zag je hoe die Lindsey Von zich bijna te pletter viel? Met een kunstknie, een verdwenen kruisband (spieren zouden dat wel opvangen), tig eerdere operaties, een brace voor wat extra stevigheid, airbag op haar rug, integraal helm… kortom: in perfecte conditie voor topsport!

Voor Lindsey's wanhopige poging om te herhalen wat haar vorig jaar wel was gelukt: een gouden medaille. Voor in de prijzenkast. Twee in plaats van één. Wat een luxe. Dubbele Glorie. Kan dat eigenlijk wel? Heeft glorie een soort van overtreffende trap?

Waar was ik? O ja, bij het commentaar op TV. Daar moesten ze twintig minuten stilte mee op zien te vangen. Want het publiek was best wel even heel erg stil toen ze net gevallen was. Je hoorde haar schreeuwen van de pijn boven alles uit. En ze was toch echt wel wat gewend zou je zo denken. Die twintig minuten moeten verschrikkelijk voor haar zijn geweest. Kun je je dat voorstellen? Probeer het eens. Ik bedoel indenken. Niet om zo te vallen. Wedden dat je aan dat soort snelheden niet eens meer zou durven beginnen. Ik tenminste niet. En ik weet heus wel wat van sportblessures af. Maar dan bij voetbal en bij hockey. Contactsporten dus, want bij schaatsen heb ik nooit wat opgelopen. Hoewel ik bij een bocht van honderdtachtig graden en bijna 60 kilometer per uur in een ijshal toch telkens weer denk: als hij of zij daar nou maar niet uitvliegt. Zelf zou ik dat nooit gedurfd hebben. Als me dat ooit had kunnen lukken.

Laat staan met driemaal die snelheid en dan van die lange houten latten onder je voeten die eigenlijk bij elk hobbeltje een andere kant op willen. En waarvan de "Sicherheitsbindung" pas open gaat als je botten al gebroken zijn.

Nou dat was me wat, dat commentaar. De jongere deelneemsters kwamen er nog redelijk van af. Maar van Lindsey's generatie en van die daarvoor was er volgens mij niet één die nog nooit op de operatietafel had gelegen om gerepareerd te worden van zo'n afdalingsblessure. De botbreuken, ontwrichte knieën, verdraaide heupen, armen, polsen, getransplanteerde stukjes bot, noem maar op. Zou me niet verbazen als er niet ook een dwarslaesie tussen zat. Maar zonder dat was de opsomming al erg genoeg. Vond ik. 
Dit is een sport… nou ja sport… waarbij je één ding vrijwel zeker weet als je er aan begint: ik kom in elk geval vanzelf wat vaker in een ziekenhuis.

Het deed me prompt weer terugdenken aan de Romeinen en hun Colosseum. Waar Caesar z'n gladiatoren (lees gestrafte gevangenen) voor de leeuwen gooide om het volk te vermaken. Of tegen elkaar liet vechten. Wie er dan levend vanaf kwam mocht naar huis. Die hoefde niet terug naar het gevang. Is misschien hier ook zo'n slecht idee nog niet. Met het oog op het cellentekort…

"Geef het Volk Brood en Spelen" zou Caesar ooit eens gezegd hebben. En fluisterde daar ongetwijfeld achteraan: "Dan zijn ze tenminste braaf ".

Daar had hij gelijk in.

En als zo'n gladiator dan in de kreukels lag maar nog wel leefde, dan mocht Hij, Caesar, z'n duim opsteken als hij vond dat het menselijk wrak dat daar lag dapper gevochten had.

Die Lindsey Von deed me daar wel heel sterk aan denken. Ze lag daar schreeuwend van de pijn te wachten op de Heli.

En het volk hield de adem in. Zou ze nog leven? Zou de geneeskunst kans zien om er voor de zoveelste keer nog iets van te maken? Zou ze haar benen allebei nog mogen behouden? Ooit nog kunnen lopen? Of zou ze na alle pogingen tot revalidatie alsnog wensen dat ze liever hartstikke dood was gevallen? Want afdalen bij de Paralympics zal ze niet zien zitten. Denk ik. Maar er was één verschil met 130 jaar voor Christus: Ze wilde het zelf.

Ze was (of is nog) verslaafd aan de Glorie. Maar is nooit zo ver gekomen dat ze zich realiseerde: die glorie gaat over. En daar zit je dan in je chips gestuurde elektrische rolstoel… met je fotoboek van Popsa. Waarvan je de pagina's kunt omslaan door op een knopje te drukken. Jouw Glorie. In een instelling zitten wachten op Magere Hein. Of misschien heb je geld genoeg verdiend om privé verpleging en verzorging te kunnen te betalen. Nou da's dan toch mooi? Voor wat het waard was…

En het enige dat je nog kan is op je beeldscherm kijken hoe de volgende idioot zich te pletter valt. Want dat gebeurt toch echt wel weer een keer.

Nee, wij Hollanders zijn zo gek niet. Hoewel… we hebben een hele goede fotograaf (vr) die in een rolstoel door het leven moet. Maar ooit een ster was in shorttrack. Velzeboer is haar achternaam. Jazeker, een tante van… Sindsdien rijdt er niemand meer op zo'n baan zonder kussens. Mag ik hopen.

Nee, geef mij dan Max Verstappen maar. In dat Lunapark van Rolex en Redbull Reclame daar gebeurt haast nooit zo iets. Alle gewezen coureurs die ooit voor dat vak gekozen hebben, zitten nu ergens in de zon aan het rietje van hun cocktail te lurken. Of ze spelen een heerlijk potje padel en wandelen straks nog even wat holes af. Want zij kunnen dat nog. Lindsey misschien nooit meer.

En die gladiatoren van Caesar konden zo iets ook niet meer. Niemand die zich hen na een paar jaar nog herinnerde. Want er was geen Facebook en zelfs geen televisie. En dus vroeg niemand hen: "Kom ff naprate, joh. Je krijgt er geld voor, hoor.. want de kijkers vergapen zich graag aan iemand die ze zich niet meer herinneren.

En jij zult het verder moeten doen met je fotoboeken.

Elk foordeel hep se nadeel.

9 februari 2026