Harry Jekkers de Hagenees

Ik moet opeens denken aan Harry Jekkers. Hij was laatst op TV. Ook écht voor 't laatst. Want hij houdt ermee op. Dat lijken bekende mensen steeds vaker te doen als je zelf denkt dat je oud wordt. Wat zeg ik? Als je zelf al oud bént. 

Harry is een "Hagenees". Dat zegt-ie zelf en hij heeft een aparte stijl van cabaret maken. Met een Haags accent. Maar wel goed. Heel erg goed zelfs. Tot z'n eigen verbazing. Vanwege zijn zo herkenbare inzicht in wat er in ons tijdgewricht gebeurt. Soms waren zijn teksten zo bevestigend dat je de hele zaal voelde denken: "Verrek, da's waar. Dat is bezig te gebeuren". Dan leek Harry wel de eerste die zo iets hardop zei. Terwijl iedereen het al dacht.

Of moet ik nu meteen al zeggen "Harry Jekkers? Ja, die vònd ik goed"? Omdat hij niet meer optreedt lééft-ie nog wel. Bovendien, in zo'n vak moet je aftrainen. Je kunt wel zeggen "Ik hou ermee op. Nu." Maar dat lukt vrijwel nooit. Zomaar van het podium verdwijnen schijnt zo iets te zijn als uit een trein stappen die nog niet stil staat. Mijn generatie leerde nog hoe je dat doet. Dat uitstappen bedoel ik. Want dat gaat maar op één manier goed. Zelf ook vaak gedaan trouwens. Uit een tram ook. Maar dat kon alleen als je sowieso de eerste was die eruit wilde. Dat kan nu niet meer want de deuren blijven dicht totdat het voertuig stilstaat. Toen niet. Je moest zo'n deur zelf open doen door op een knop te drukken. Of zo iets. En dat kon ook als je weliswaar al langs het perron of de vluchtheuvel reed en bijna stilstond.

Waarom je dat deed? Geen flauw idee. Je schoot er helemaal niks mee op. Het was gewoon een manier van uitstappen. Als je oud bent doe je zo iets niet meer. Want je moet de eerst meters wel een beetje met een huppeltje meelopen. Anders zou je gladweg op je snuit gaan. "Op je klep", zeggen straaljager piloten. Zouden ze daarmee die lange houten doos bedoelen die ooit voor iedereen van ons klaar staat? Aan het eind van de weg? Zou kunnen. Toch eens navragen.

Maar goed. Dat is voorlopig nog niet aan de orde. Hoop ik.

Hoe kwam ik hier nou op…? O ja, door Harry Jekkers. Logisch toch? Wat ik nu bezig ben te doen zou je een "doolhofweggetje" kunnen noemen. Je gedachten hun gang laten gaan met wat ze ook maar willen doen. Want één ding kunnen ze niet: ze houden niet op met bezig zijn. Als je slaapt misschien. Maar zelfs dat vraag ik me af. Want ik droom me soms vanzelf weer wakker. En dat bevalt me niks. Ik wil gewoon in slaap vallen en dan helemaal uitgerust weer wakker worden. Is me vorig jaar één of twee keer overkomen.

Terug naar Harry. Die was ooit op een feestje. Komt voor. Een verjaardag of zo. In een galerijflat stelde ik me zo voor, want om buiten “even een peuk te pakken” moest-ie toen de galerij al op. Staat er opzij een raam open. Zijn neefje. Jaar of twaalf-dertien, schat ik zo. Naar de conversatie te oordelen. Ze behandelen zowat de hele wereldproblematiek zoals tussen ooms en neefjes wel eens gebeurt. Daarbij kwamen al of niet toevallig allerlei beroepen aan de orde. Dus stelt oom Harry z'n neefje de onvermijdelijke vraag:
“Wat wil jìj later eigenlijk worden?" 
Antwoordt neefje snel en in staccato: rijk rijk rijk!

Kijk en dat bedoel ik dus. Deze scène is me altijd bijgebleven. Nog geen tien jaar eerder zou het antwoord iets zijn geweest in de vorm van timmerman, piloot, dokter of misschien zelfs wel astronaut.

Nee, de jeugd van de internet generatie denkt in termen van bekendheid en bezit. 
Sinds de uitvinding van de chip kan dat ook. Maar of dat goed is? 
Van leegloper naar volloper. Gewoon van achter een beeldscherm.
Zonder vieze handen.

Wel efficiënt want als dat gelukt is kun je gewoon blijven zitten. 
 En de volgende wereldreis boeken. Of een Lamborghini bestellen.
 Naargelang wat je met veel geld kunt doen.

En de mensen maar lachen. Om zichzelf. Terwijl Harry weer een “hijs uit z’n peuk nam”.  Zogenaamd. Maar intussen dacht:  

“Nu is 't genoeg geweest. Dit is mijn wereld niet meer…"

Bravo Harry! De mijne ook niet.

Ad van Dijk

2 februari 2026