Je pensioen? Dàt haal je nog nèt

Hoewel Driekoningen alweer vier dagen achter ons ligt, heb ik zojuist de lichtjes van mijn twee kleine kerstboompjes toch maar weer ontstoken. Ik heb zelfs nog een keer de batterijtjes vernieuwd waardoor bij één daarvan de lichtjes weer zijn gaan knipperen. Want, zo redeneerde ik bij het zetten van de eerste koffie, dan beweegt er tenminste nog iets vandaag. Behalve ikzelf dan natuurlijk, want het is hoogst ondenkbaar dat ik op 10 januari 2026 met bewegen zal moeten ophouden. Mijn verval verloopt met een dusdanige traagheid dat de kans op het halen van de honderd steeds minder onwaarschijnlijk wordt. En dat voor een geboren hypochonder die voor z'n veertigste bovenmatig blij zou zijn geweest met de medisch bedoelde voorspelling: "Nou, je pensioen? Dàt haal je nog nèt.”

Dat zou dan pas in 2003 een feit zijn geworden en met die voorspelling kon ik dus nog een tijdje door. Maar dat is thans dus nòg eens drieëntwintig jaar geleden en alles doet het nog. Dit in tegenstelling met verreweg de meeste bewoners van de gebouwen om mij heen.

Dat moet ik uitleggen naar ik vrees.

Rest volgt...