Hier kom je nooit meer uit ...

.... als het aan mij ligt. Want je laatste woorden waren: "Je komt er bij ons nooit meer in". Of woorden van gelijke strekking. Het zal je maar gezegd worden door iemand die je ruim 30 jaar hebt vertrouwd. En zodanig vertrouwde dat je hem, de zwager van je vrouw, eensgezind als executeur testamentair hebt aansteld. Wat hij, naar ik nu begrijp, maar al te graag deed. Want ik stuurde hem in vol vertrouwen alle informatie die hij nodig zou kunnen hebben als ons iets overkwam. Zelfs al mijn inlogcodes en wachtwoorden.
En toen dit: "Denk maar niet dat je er hier ooit nog in komt!" Plop, weg gesprek. De zorgverlener, waarmee ik naast m'n auto stond te praten, zei even later, dat ze nog nooit iemand zo dom naar een zwijgende telefoon had zien staren. En dàt drie dagen nadat mijn vrouw was overleden…. Die op de dag van ons definitieve afscheid nog zei: "En als je hoe dan ook hulp nodig hebt, ga dan naar Willem en Marianne. Die helpen je wel."
In '40 - '45 had je ook van dat soort mensen!
Het was de aanzet tot een verschrikkelijke tijd, die ik zelfs mijn ergste vijand niet toewens. Of toch wel… want hij is nu de allerergste. Met stip.
Ik weet nog dat ik daar achter het gebouw radeloos moet hebben staan kijken. Want wat kon ik toen nog doen? Er zat vast een adder onder het gras. Eéntje van formaat Boa Constrictor. Maar waaróm in 's hemelsnaam? En wat nu? Juist nu?
Naar de notaris. Vanmiddag nog. En ondanks alle verdriet, zorgen en slapeloosheid. Wat had er zich allemaal achter onze rug afgespeeld? Wat kon ik daar nu meteen nog aan doen. Ik wist niet eens wááraan. En dan nog op vrijdag ook. Ik stapte in de auto en reed regelrecht naar ons notariskantoor dat gelukkig niet ver weg is. De dienstdoende notaris was al naar huis en de officiële assistentie ook. Maar het behulpzame meisje maakte ter plekke een afspraak voor maandag. Toch moet iemand intussen toch onze stukken even hebben doorgekeken. Want toen ik weer naar mijn auto wilde lopen kwam ze me nog extra waarschuwen: "Het spijt me maar ik moet u nog even zeggen, dat uw executeur intussen overal bij kan."
"Ook bij ons geld?"
"Als hij over de nodige codes en rekeningnummers beschikt, helaas wel ja. Het spijt me echt."
"Jij kunt er niets aan doen. Je hebt me geholpen zoveel je kunt. Dank je wel."
Zo saai was zo'n notaris kantoor nou kennelijk ook weer niet.
Ik kon maar één ding bedenken. Als het nog lukte moest ik zoveel mogelijk van ons spaargeld naar andere rekeningen zien te krijgen. Risico zat er voor anderen niet aan. Ik vroeg niet om geld; ik wilde juist tamelijk grote bedragen tijdelijk bij hen stallen. Maar zou de bank geen argwaan krijgen? Hun computer dus eigenlijk. Zo kort na een overlijden?
Maar die bleek alleen even te checken of ikke ik wel was. Afdeling Nabestaanden.
Het leek dus eerst nog even van wel… ik transpireerde peentjes dat begrijp je. Heel m'n oude dag naar de Filistijnen. Letterlijk. Want zie dan maar eens dat je het weer terugkrijgt. Bovendien, hij wist precies hoeveel er was. En nog wáár ook. Niet genoeg geld om te procederen voor het wél terugkrijgen van gestolen kapitaal. Van iemand die bij het samenstellen van je testament doelbewust over je schouder heeft zitten meekijken… Hoe doortrapt is dàt?
Gelukkig, het lukte bij een drietal kennissen/vrienden om een totaalbedrag met vier nullen onder te brengen. Dat gaf wat rust voor het komend weekend. Het lukte me ook nog om de code van onze wachtwoorden-kluis meteen te wijzigen. Voor het eerst was ik die app dankbaar. En mijn trouwe computer adviseur natuurlijk ook.
Twee van mijn “bewaarders” bleken echte vrienden. De derde hield duizend euro achter. Hij had liever gehad dat ik zijn boot kocht… Die duizend wil ik nu ook terug. En eigenlijk wel heel wat meer ook…
Genoemde zwager en zijn vrouw heb ik in één week drie brieven geschreven. Met bijlagen. Om hen te overtuigen van de vergissing die ze maakten. Toch maar niet verstuurd. Opzet viel niet weg te redeneren. Ik heb ze nòg liggen. Op de vierde heb ik nooit antwoord gekregen. Natuurlijk niet. Pas op 23 september kwam ik achter het complot dat waarschijnlijk al in 2015 gesmeed was. Zie het artikel "Beïng Brainwashed." Een soort van samenzwering die planmatig was en pas ná het overlijden van mijn vrouw tot uitvoering zou komen… Ik weet heel wat toepasselijke kwalificaties, maar voor deze mensen moet ik een paar nieuwe uitvinden.
Ik bid dat ze nooit meer toegelaten worden tot welke golfclub dan ook.
En niet te horen krijgen waarom niet.
Tot zover voor nu…
Maar ik, gek, idioot, dwaas, ik heb nog een vijfde brief geschreven. Met een compromis. En wèl verzonden. Want ik wilde alleen maar RUST voor de rest van mijn dagen. Dat zouden er best wel eens weinig kunnen zijn. Zeker als je bijna 88 bent. Door diepgevoelde mantelzorg volledig opgebrand dus ook nog. Misschien had ik zoveel niet meer nodig. En zijn handlangster - de hebberige jetset-dochter van mijn overleden vrouw - wilde me zo spoedig mogelijk blut hebben en liefst dood. Dat maakte zo wel duidelijk met haar kinderlijke advocatentaal. Ze irriteerde er wat later Achmea mateloos mee.
Die vijfde brief was wel hun kans geweest. Van de gewetenloze oom en zijn hebberig nichtje.
Maar de notaris redde me. Die zei: "Ik heb mijn werk goed gedaan. Je loopt niet echt gevaar. Maar ik zou in jouw plaats toch rechtskundige bijstand inschakelen, want ze dreigen mij ook, maar aan de Boedel beschrijving verander ik geen letter meer…”
Ik belde en schreef dus Achmea Rechtsbijstand waar men geen moment aarzelde en mijn zaak meteen overnam. Ik heb veel aan hen te danken. Aan Inge Schouw in het bijzonder. Want ik was totaal niet in staat om te vechten. Ik was mijn Rietje kwijt. Dat overheerste mijn denken dag en nacht. Haar laatste maanden hadden we nog zo aanvaardbaar mogelijk gemaakt. Een camperbus diende ons al auto-met-bed-en-toilet waarmee we van zoveel mogelijk vertrouwde plekjes samen afscheid namen. Tot ook dàt niet meer kon. Het was een huwelijk zoals ik mij dat altijd had voorgesteld. Nooit meer ruzie. We genoten samen mateloos van onze pensioen jaren. Ook en vooral toen haar gezondheid verder achteruit ging. En mantelzorg steeds hoger op mijn lijstje van prioriteiten kwam te staan. En haar rotsvaste vertrouwen in mijn integriteit die toen al door haar jetset-dochter werd aangevochten. Waarom? Was de financiële bron daar opgedroogd zoals ik ooit voorspeld had. Dat werd er nooit bij gezegd. We hadden geen flauw idee. Maar na die laatste maanden en zonder Rietje, was ik totaal kapot. En voor het eerst van mijn leven zei en deed ik dingen waarin ik mijzelf totaal niet herkende.
Dat bleek toen ook precies de bedoeling. Het duurde nog maanden voordat ik het zelf ook door had. Doordat mijn grootste kwelgeest wat al te triomfantelijk uit het leven was gestapt. Wat maakt sommige mensen zo gewetenloos? Ik snap dat niet.
Nog steeds eigenlijk niet…
29.09.2025
