"Je komt er hier nooit meer in"

Het zal je maar gezegd worden door iemand die je ruim 30 jaar hebt vertrouwd. Zo vertrouwd dat je hem, de zwager van je vrouw, desgevraagd als executeur testamentair hebt laten aanstellen. Wat hij, naar ik nu begrijp, maar al te graag deed. Want ik stuurde hem in vol vertrouwen alle informatie die hij nodig zou kunnen hebben als ons iets overkwam. Zelfs al mijn inlogcodes en wachtwoorden. Ik had hem ook nogal eens om adviezen gevraagd want ik ben niet goed in die dingen.

En nu dit: "Denk maar niet dat je er hier ooit nog in komt!" Plop, weg gesprek. De zorgverleenster, waarmee ik naast m'n auto stond te praten, zei even later, dat ze nog nooit iemand zo dom naar een zwijgende telefoon had zien staren. En dàt drie dagen nadat mijn vrouw was overleden….
Die op de dag van ons definitieve afscheid nog zei: “En als je hoe dan ook hulp nodig hebt, ga dan naar WL en ML.  Die helpen je wel.”
In ‘40 - ‘45 had je ook van dat soort mensen!   

 Het was de aanzet tot een verschrikkelijke tijd, die ik zelfs mijn ergste vijand niet toewens. Of toch wel… want hij is nu de allerergste. Met stip.

Ik weet nog dat ik daar achter het gebouw radeloos moet hebben staan kijken. Want wat moest ik nu gaan doen? Er zat vast een adder onder het gras. Eéntje van formaat Boa Constrictor. Maar waaróm in 's hemelsnaam? En wat nu?

Naar de notaris. Vanmiddag nog. En ondanks alle verdriet, zorgen en slapeloosheid. Wat was er allemaal achter onze rug al gebeurd? Wat kon ik daar nu meteen nog aan doen. Ik wist niet eens wááraan. En dan nog op vrijdag ook. Ik stapte in de auto en reed regelrecht naar ons notariskantoor dat gelukkig niet ver weg was. De dienstdoende notaris was al naar huis en de officiële assistentie ook. Maar het behulpzame meisje maakte ter plekke een afspraak voor maandag. Maar iemand moet intussen toch onze stukken even hebben doorgekeken. Want toen ik weer naar mijn auto wilde lopen kwam ze me nog extra waarschuwen: "Het spijt me maar ik moet even zeggen, dat uw executeur intussen overal bij kan." 

"Ook bij ons geld?"

"Als hij over de nodige codes en rekeningnummers beschikt, helaas wel ja. Het spijt me echt."

"Jij kunt er niets aan doen. Je hebt me geholpen zoveel je kunt. Dank je wel."

Zo saai was zo'n notaris kantoor nou kennelijk ook weer niet.

Ik kon maar één ding bedenken: Als het nog lukte moest ik zoveel mogelijk geld naar andere rekeningen zien te krijgen. Risico zat er voor anderen niet aan. Ik vroeg niet om geld; ik wilde tamelijk grote bedragen tijdelijk bij hen stallen en. Maar zou de bank geen argwaan krijgen? De computer dus eigenlijk. Zo kort na een overlijden? 
Maar hij bleek even te checken of ikke ik het echt wel was. Afdeling Nabestaanden. 

Het leek dus eerst nog even van wel… ik transpireerde peentjes dat begrijp je. Heel m’n oude dag naar de Filistijnen. Letterlijk? Want zie dan maar dat je het terugkrijgt. Bovendien, hij weet precies hoeveel er is. En nog wáár ook. Géén geld om te procederen voor het wél terugkrijgen van gestolen kapitaal. Van iemand die bij het samenstellen van je testament stiekem over je schouder heeft zitten meekijken… Hoe doortrapt is dàt?   

 Gelukkig, het lukte bij een drietal kennissen/vrienden om een totaalbedrag met vier nullen onder te brengen. Dat gaf wat rust voor het komend weekend. Het lukte me ook nog om de code van onze wachtwoorden-kluis drastisch te wijzigen. Voor het eerst was ik die app dankbaar. En mijn trouwe computer adviseur natuurlijk ook.

Twee van mijn 'bewaarders' bleken echt vrienden. De derde hield duizend euro achter. Hij had liever gehad dat ik zijn boot kocht… 🤬

Genoemde zwager en zijn vrouw heb ik in één week drie brieven geschreven. Met bijlagen. Maar niet verstuurd. En ik heb ze nòg liggen. Op de vierde heb ik uiteraard nooit antwoord gekregen. Pas op 23 september kwam ik achter het complot dat waarschijnlijk al in 2015 gesmeed was. Zie “Beïng Brainwashed.” En pas na het overlijden van mijn vrouw tot uitvoering moest komen… Ik weet heel wat toepasselijke kwalifcaties, maar voor deze meneer moet ik een paar nieuwe uitvinden.
Ik bid dat ze nooit meer toegelaten worden tot welke golfclub dan ook. En niet te horen krijgen waarom niet.

Tot zover voor nu.

23.09.2025