Klaas

Klaas is oud. Heeft weinig wensen meer. Hooguit een paar rustige jaren doen wat hij nog kan en leuk vindt om te doen. En dan een zo rustig mogelijk uiteinde.  Maar volkomen onverwacht wordt hem dat niet gegund. De dochter van zijn vorig jaar overleden vrouw wil haar erfenis nu. Die krijgt ze wel. En haar broer ook. 

Maar nu nog niet. Want Klaas heeft deels nog wat eigen bezit plus het vruchtgebruik van alles wat van zijn vrouw was. Dat is al zo vastgelegd vanaf het moment dat ze elkaar leerden kennen. 41 jaar geleden. En geldt nu nog.

Zo'n kwestie gaat meestal om erg veel geld. Maar dat is hier ook niet zo. Alleen Klaas heeft het wel nodig om z'n leven uit te kunnen leven. Als zekerheid om t.z.t. zijn crematie te kunnen betalen en om een onverwachte tegenslag op te kunnen vangen. Een kapotte televisie of zo. Of in het ergste geval een tweedehands scootmobiel. 

En dan praten we over niet meer dan zo'n twintigduizend duizend euro. Niet om op te maken want normaal gesproken komt hij in zijn resterende jaren wel uit met de AOW en z'n pensioen.

Wat is dan nog het probleem zou je zeggen? Want Klaas is ook nog voogd geweest over de dochter van zijn vrouw. Zij en haar broer waren in 1988 zelfs officieel de getuigen bij hun huwelijk. Je zou hun verstandhouding in die eerste 20 jaar bijna ideaal mogen noemen. Ze had dagelijks telefonisch contact. Of met haar moeder of met hem. Ze gaf hem zelfs paps-verwante koosnaampjes, kwam voor hem op als dat nodig was. En kwam toen ook bijna elk weekend logeren dankzij de tweede Panda die ze inmiddels van haar moeder had gekregen. Ze schreef toen zelfs letterlijk aan Klaas: Als je binnenkant aan de buitenkant had gezeten had je zo aan de misterverkiezingen mee kunnen doen, hoor! Liefs Loesje xxx

Tot die dochter, nu ongeveer 19 jaar geleden, bij gebrek aan geweten, overspannen raakte. Haar burn out noemde ze dat. En het was Klaas die daar indirect de schuld van kreeg. Hij zou zijn vrouw, de moeder van Loesje dus, ervan hebben weerhouden het leven te leiden wat haar dochter en diens psychologe haar graag hadden zien doen. Twintig jaar na dato… Niet met de boot weg, niet naar Spanje en wel veel dichterbij komen wonen. Allemaal van dat soort kinderlijke bezitterigheid. Bij Loesje dus. Die inmiddels een middelbare vrouw van in de veertig was. Dus waarom nu opeens? 

Alsof die moeder daar zelf niets in te zeggen had gehad. Dat had ze gelukkig wel en ze had bij de meeste zaken, die haar dochter plotseling na twintig jaar niet meer bevielen, juist zèlf het initiatief genomen. Klaas was veel meer uitvoerder geweest dan initiatiefnemer. Dat zei ze en dat schreef ze haar dochter ook terug.

Maar de dochter negeerde dat en haar partner ontzegde Klaas voortaan de toegang tot hun woning. Op onheuse, beledigende wijze. Een onbegrijpelijke karakteromslag dus. Daarna kwam haar moeder daar toen natuurlijk ook niet meer. Want het was een gelukkig huwelijk. En dus loyaal. Stay by your man! 

Ook de partner van de dochter weigerde elke toelichting en elke ontmoeting tot opheldering van Klaas zijn plotsklaps zo onverwacht aan het licht gekomen handelen. De omgang tussen moeder en dochter werd beperkt tot een paar weekenden per jaar in een hotel. Klaas bleef correct en bracht en haalde zijn vrouw, die deze één op één ontmoetingen steeds meer een verplichting begon te vinden. Maar het bleek de enige manier om nog in contact met haar dochter te blijven. Hoe moeilijk dat ook werd. Ook wel omdat de dochter steeds meer op Klaas afgaf en hem dingen verweet die ze niet wenste toe te lichten. Of niet kon. Maar daarmee wèl suggereerde dat er aan Klaas iets helemaal niet deugde.

En waaróm kun je me dat dan niet vertellen? vroeg haar moeder nog niet zo lang geleden voor de zoveelste maal. Omdat alles dan zou escaleren, had de dochter toen gezegd én geschreven.

Láát alles dan maar escaleren, schreef haar moeder terug. Maar de dochter bleef elke uitleg weigeren.

Haar moeder en haar ex-voogd woonden inmiddels in een aanleunwoning boven een zorginstelling. Want in 2020 (coronatijd) was moeder "medisch uitbehandeld" verklaard. En hoewel daartoe zowel door Klaas als door zijn vrouw meerdere malen uitgenodigd, is de dochter de laatste vier á vijf jaar ook nooit meer bij hèn thuis geweest. Ook niet toen haar moeder nog maar 46 kilo woog en drie maanden door sondevoeding in het leven werd terug gehaald. Zelfs een klein beetje vaste voeding bleef nadien bijna niet mogelijk. En de vrouw van Klaas leefde daarna nog bijna vier jaar verder op vloeibare voeding uit flesjes.

Twee of drie keer per jaar werd haar slokdarm opgerekt. Dilatatie wordt dat genoemd. De mantelzorg werd steeds intensiever. Ook al om de patiënt voor vallen te behoeden. Want iets breken zou fataal kunnen zijn. Toch was dat vallen niet helemaal te voorkomen. En haar botten waren broos. Gebeurde dat toch dan zat de schrik er telkens weer goed in. En dan kwam er van goed slapen niet veel terecht. Voor allebei niet. Eigenlijk al die jaren niet.
En Klaas werd er ook niet jonger op.

Hij probeerde voor variatie te zorgen. Zijn vrouw genoot van autotochtjes in de omgeving maar het kon nog beter toen ze zei: "eigenlijk zou er een auto moeten zijn met een bed en een toilet…. " Daarmee was het idee geboren om een tweedehands camperbusje te kopen. Speciaal gebouwd en ingericht voor een dergelijk doel. En dat lukte. Bovendien, in dat busje was vallen nauwelijks mogelijk want in zo’n ding is zelfs daar te weinig ruimte voor.

Vanaf 2023 konden ze tochtjes maken en samen afscheid nemen van oude vertrouwde plekjes in heel Nederland. Waar ze zowel met de vroegere camper als per boot eerder waren geweest. Altijd samen. Het stel genoot weer en had het gevoel op die manier het onontkoombare einde toch nog wat verder voor zich uit te duwen. Trouwens iedereen was enthousiast over de manier waarop de eentonigheid werd doorbroken. Ook de wijkzorg en de mensen van de zorginstelling zelf.

Ze kwam de winter van 2025 toch ook nog door. Maar daarna ging het slechter en slechter. De wijkzorg kwam uiteindelijk elke dag. En het zorgcentrum kwam in actie als er op de alarmknop was gedrukt.

Tot ook die situatie onhoudbaar werd.

Op maandag 3 juni werd de sedatie ingezet en op 10 juni overleed Klaas z'n vrouw in zijn armen. Dat was vredig en verschrikkelijk tegelijk. "Dat beeld raak ik nooit meer kwijt" bekende hij mij. "Maar ik zou nu zo graag weer eens een nacht gewoon goed slapen. Dan denk ik heel even niet aan dat moment."

Nog diezelfde avond werd ze conform haar wil en codicil naar het crematorium gebracht om daar twee dagen later te worden gecremeerd. Niemand anders dan Klaas was welkom in het crematorium. Dat had zijn vrouw zelf bepaald en ook voor akkoord laten beloven door alle betrokkenen. Hij liet me haar codicil lezen, want daar stond dat allemaal in.

Ook had ze Klaas en haar Loesje laten beloven nooit meer contact met elkaar te zullen zoeken. Dit om hem de rust te geven die hij na haar dood zo broodnodig had. Maar nu toch niet krijgt.

Exact 24 uur na het overlijden begon Loes per whatsapp dwingend te vragen naar exacte tijd van het cremeren en wilde een gedeelte van de as. Dat "gesprek" had Klaas op dat moment niet meer aangekund en haar whatsapp laten blokkeren.

Zijn vrouw had op 2 juni nog gezegd: En als je het helemaal niet meer weet dan ga je maar naar Madeleine en haar Wouter. Die zullen je altijd helpen. Dat deed Klaas, maar hun huis bleek te koop en er werd niet open gedaan. Dan maar weer terug. Nadat hij thuis zijn auto had geparkeerd ging zijn telefoon en zei Wouter die wèl thuis bleek te zijn geweest: "Als je maar weet dat je er hier nooit meer in komt", waarna de verbinding direct weer werd verbroken. Verdere uitleg bleef uit.

Uiteraard wist Klaas, nog geen twee dagen na het overlijden, toen helemaal niet meer waar hij aan toe was. Dit was hetzelfde stel dat ze altijd alles hadden toevertrouwd. Maar hij realiseerde zich wel dat die Wouter- na Klaas zelf - op voorstel van zijn vrouw hun beider executeur testamentair was geworden en daardoor van vrijwel alles op de hoogte was. Een onbetrouwbare rotstreek dus. Heulen met de vijand.

Hij reed meteen door naar de notaris om te horen of dit nog consequenties had. Zowel juridisch als financieel. Een assistente maakte een afspraak voor de week daarna, maar liet wel los dat Wouter in zijn functie als executeur "overal bij kon".

Dat resulteerde de week daarna in een gewijzigd testament waarin uitsluitend de executeur, Wouter dus, werd vervangen. Klaas zag nog steeds geen redenen om verder veranderingen aan te brengen. Zijn erfgenamen bleven ook beide kinderen van zijn vrouw zoals zij dat had gewild. En het recht op vruchtgebruik bleef onveranderd. Dacht Klaas.

Begin september ontving hij volstrekt onverwacht een aangetekend schrijven van inmiddels grote Loes met in juridische taal het verzoek cq de opdracht om een opgave van het legitieme kindsdeel waar zij en haar broer toch recht op meenden te hebben. Bestaande uit de daartoe wettelijk verplichte gegevens.

Die opgave ontving de dochter rechtstreeks van de notaris.

Het bleef een tijdje stil. Tot het volgende aangetekend schrijven. Met daarin dochters' wantrouwen jegens de bewezen bankstanden en de opgave van de boedel. Alsmede de volgens haar nog verschuldigde rente over de na 1994 wel helemaal uitbetaalde kindsdelen van haar vader.

Bovendien vocht ze de rechtsgeldigheid van het vruchtgebruik ook nog aan. Volledig ten onrechte naar wat later bleek.

Op advies van de notaris en omdat hij zijn vrouw beloofd had geen contact meer met de kinderen te zullen hebben, schakelde Klaas Rechtsbijstand in.

Toen het antwoord op haar tweede brief door de feestdagen wat lang uitbleef en Klaas hoopte dat ze het eigenlijk wel had opgegeven, ontving hij een kopie van haar verzoekschrift aan het Kantongerecht om nog meer en nog gedetailleerder gegevens. Met een boete clausule van 100 euro per dag.

Klaas vertelde me dat de door hem ingeschakelde Stichting Rechtsbijstand weer voor hem aan het werk was en dat die hem al had laten weten dat zijn vrouw haar kinderen indirect had onterfd tot na zijn dood. Die van Klaas dus. Dat had hem toen al gerust moeten stellen.

Maar, zei Klaas, ik heb geen schakelaar in mijn hoofd en blijf dus alsmaar denken: wat kan mij nu nog overkomen? Want waarom blijft ze aan de gang terwijl ze toch ook weet dat zij en haar broer net zo goed nog een paar jaar kunnen wachten tot ik ook dood ben. En waarom probeert ze nu zelfs een rechtbank in te schakelen? Alleen maar om die boete te kunnen innen?

Tja, en daar ligt Klaas nu echt wakker van. En hij blijft slecht slapen tot Loes echt door haar munitie heen is. Maar hoeveel heeft ze nog? Waarom is juridisch stalken - want zo mag je dit toch wel noemen - niet strafbaar. Waarom rust dáár geen boeteclausule op?

En ik moet zeggen: dat gedrag van Klaas z'n voogdijdochter schuurt toch wel heel dicht aan tegen WOKE. Iemand beschuldigen waarvan je best weet dat het niet waar is. Omdat je het zelf verzonnen hebt. En niet eens hoeft te vertellen wat.

Bovendien was de verstandhouding tussen haar broer en Klaas altijd goed geweest en gebleven. Hij en zijn vrouw hadden hem ooit 20.000 euro geleend die zijn moeder hem in 2016 kwijtschold als schenking. En al eerder ook een auto cadeau had gedaan ten tijde van zijn scheiding. Zijn moeder en Klaas kwamen hem de laatste anderhalf jaar, zoveel als zij nog mee kon, samen maandelijks een inkomensbijdrage van 250 euro brengen. Dat is wel 3.000 euro per jaar. En Klaas zelf gaf hem ook nog zijn complete verzameling antieke horloges plus een computer. Mede om het contact met hem en de kleinkinderen goed te houden. Eind 2024 hadden ze - net zoals tweemaal daarvoor - "oma's verjaardag" nog gevierd, waar Loesje steeds niet bij was. Of niet bij wilde zijn.

De "breuk" tussen hem en zijn moeder kwam pas drie maanden voor haar dood. Nadat Loes haar broer had doen geloven in wat ze had verzonnen. En weer werd Klaas de schuld in de schoenen geschoven.

Al met al was Klaas, met de dood van zijn vrouw nog zo vers in z'n geheugen, volkomen ontredderd. Niet wetend of de periode van alleen zijn, zoals met zijn vrouw besproken, ooit nog doorgang zou kunnen vinden…

Ik kon niets meer voor Klaas doen dan hem beloven om dit artikel in de publiciteit te brengen. Als tegenwicht tegen al hetgeen de dochter de familie en bekenden inmiddels heeft wijs gemaakt.

En wellicht is het ook een opluchting voor hem dat er tal van mensen achter hem zijn blijven staan.

Want als het doen en laten van zijn voogdijdochter Loes niet strafbaar is. Dan is de waarheid dat zeker niet.

Zo goed Klaas?

februari 2026