Onwerkelijk  Onbegrijpelijk en Misdadig

13-10-2026

Brieven aan Rietje


Juni. De maand die mij vóór ‘25 eigenlijk nooit iets zei. Ik schrok er echt van. Al bijna een jaar na die verschrikkelijke laatste week van ons samenzijn. Ik dacht dat het lang zo ver nog niet was. Echt niet. Een half jaar hooguit. Zou ook wel komen door de drukte van de verhuizing. En vooral door het zoeken naar een manier om alleen verder te leven. Plotseling moest ik overschakelen op "al bijna een jaar". Moeten we soms dankbaar zijn dat ik niet al die tijd alleen maar wezenloos heb rondgelopen, maar ook en vooral razend kwaad van schrik en walging door alle onrecht en verdenkingen, jou en mij aangedaan? Al járen. Zelfs postuum nog. Of juìst postuum. Omdat jij dit nu niet meer kunt weerspreken. Daar hebben ze nog meer dan twaalf jaar op moeten wachten… Dat is dan ook het enige wat ik er leuk aan vind. 
 

Alleen... dit kon Loesje niet helemaal zelf hebben bedacht. Plotseling werd ik mij bewust van Trudy's hand in dit complot. Want die kon dit wel. En wat had Trudy's advocate - als een toen onbegrepen waarschuwing - al op 1 juni 1987 in het Amsterdams Gerechtsgebouw ook alweer gezegd:  Ik weet waar ze mee bezig is, maar dat gaat me echt te ver." En die haar cliënte om die reden ter plekke de wacht aan zei… En wat was ook alweer de kracht van Trudy's intriges? Dat ze soms opzettelijk handelde in strijd met haar eigen belang. Zelfs ten koste van haar kinderen. Iets wat geen andere moeder ooit zou doen, dat deed Trudy juist wèl. Volstrekt gewetenloos.

Dat had ik al zo vaak mee gemaakt. En wat had die vroegere achterbuurvrouw ook alweer gezegd? "Ik bridge met haar maar ik geloof haar niet…" Dit zou verklaren waarom Loesje anno 2015, na behandeling door een voor haar ingeschakelde psychologe - nodig of niet - mij veroordeelde tot het niveau van een insect dat zojuist onder straattegel is uitgekropen. Want zo behandelt ze me sindsdien. Arrogant en gewetenloos. Voorheen twintig jaar haar voogd en kameraadje…
 
De eerste maanden na de juridische mokerslag van 23 september 2025 - en dus nadat ik dit definitief met jou niet meer kon delen - waren een hel op aarde. En dat was Loesjes’ bedoeling ongetwijfeld ook. Hoewel ze echt kan hebben gedacht dat er nog geld te halen was. Niet dus. 
 Van
 slapen kwam sowieso al niet veel. Zeker niet meer dan vóór 10 juni. Wakker worden met meteen die pieker- en paniek gedachten maakte het onmogelijk om eindelijk eens wat tot mezelf te komen. Ik begon toen ook te begrijpen wat een échte burn-out moest zijn. Ik deed, dacht of zei soms dingen die totaal niet bij me passen. En iedereen, goedbedoeld, maar denken en zeggen: "Joh, dat hoort erbij. Jullie hielden zoveel van elkaar. Jullie waren al die éénenveertig jaar dag en nacht samen." Dat was wel zo, maar dat alléén dàt was het niet. Er was meer. Veel meer. En Loesje probeerde zo maar wat. Een schandalige rotstreek. Gebaseerd op iets dat nooit gebeurd kon zijn. Dat wist ze best. Maar het kwam haar goed uit. Ook al was het door Trudy bij elkaar gelogen. Loes heeft er wel veel werk aan gehad. Alles heeft ook een leuke kant. Zeker als het voor niks was.

Ik kon maar niet begrijpen hoe toch ook wel serieuze mensen ooit zo vast in iets konden geloven dat nóóit gebeurd kòn zijn. Dat strafbaar was en ook strijdig met goede zeden en gewoonten. Alleen maar van horen zeggen. Zonder enig spoortje van bewijs. Boem. En - nog gekker - zonder hardop te willen toevoegen wat mij onuitgesproken werd verweten. "Anders escaleert de hele zaak" schreef Loesje toen jij daar voor de zoveelste keer naar vroeg. "Nou laat het dan maar escaleren" schreef je terug. Maar dàt deed laf Loesje natuurlijk niet. Dat zou terug slaan op háár eigen handel en wandel. Dat begrijp ik nu ook wel. Trudy verdiende een volstrekt terechte aanklacht wegens het verzwijgen van essentiële documenten en het stelselmatig rondstrooien van haatzaaiende beschuldigingen. En dus van manipulatie en smaad. Voor de tweede keer na juli 1987. Toen ze haar geloofwaardigheid ook verloor. Om dezelfde redenen: het achterhouden van bewijsmateriaal.

Nu wéér zo’n rechtzaak? Want nu kàn het ook. Woke verjaart niet zover ik weet. Ik hoef mijn kinderen immers ook niet meer te ontzien. Het zijn allang geen kinderen meer. En ze weten best wat er allemaal wel en niet gebeurd is. Ze hebben niet voor niets zelf de deur naar onze scheiding open gezet. Al of niet met Trudy’s medeweten. En zijn op 8 december 1984 op eigen initiatief bij jou en mij komen wonen. Maar nu begrijp ik ook waarom mensen met wie we tot 10 juni allebei dachten op z'n minst goed bevriend te zijn geweest, dit volstrekt ten onrechte als een soort complot achter de hand hebben gehouden. Verborgen voor ons allebei. Dat zij dit nu pas hebben uitgespeeld zegt trouwens meer over henzelf dan over jou en mij. Immers, zoals de waard is…. "Ik moet eerst nog het verlies van een vriendin te boven komen", whatsappte je vroegere schoonzus op 11 juni. Nou, jouw vriendin bleek ze een dag later ècht niet te zijn geweest. Je noemde haar zelfs ‘zusje’ zo af en toe. Ze hadden zich bij óns ‘ingelikt’ heet dat. En speelden een verradersrol. Waarom ìn godsnaam?

Dit was en is doodgewoon ordinair vooropgezet verraad van het ergste soort. Zelfs als er ook maar iets van dit alles wél waar zou zijn geweest dan snap ik nog steeds niet hoe je dit kunt doen. Op zo'n kwetsbaar moment ook daadwerkelijk en zo planmatig uitvoeren. Nog geen dag na het verlies van jou met wie ik ruim veertig jaar zó gelukkig was. Dat doe je niemand aan. Nooit. Je trapt iemand niet keihard tegen z'n hoofd die onschuldig op de grond ligt. Iets anders kan ik er niet van maken. 
 
Er is er maar één die mij dit eerder aandeed. Gelukkig kan ik dat zelfs nu nog echt aantonen. Het gebeurde ooit in Nijmegen. In het Radboud Ziekenhuis. Meer dan vijftig jaar geleden. Zo iets verzin je niet. Zo onbegrijpelijk. Het was echt dezelfde vrouw. Zeker ziek. Schizofreen wellicht? Maar wat nu? Ik begon net een beetje te leren leven mèt deze tot nu toe volstrekt onverwachte ballast. Onrecht en Woke zijn maatschappelijk bijna normaal geworden…
 
Toch heb ik de laatste nachten redelijk goed geslapen. Wat dat betreft zit ik bijna weer op een niveau van lang geleden. En wat mij laatst heel erg veel goed deed was een whatsapp-opmerking van Cornelie waarmee ik heel vroeger ben opgegroeid zoals je weet. Want die verloor, nu alweer zes weken geleden, háár maatje ook. Ze schreef me een paar dagen geleden heel spontaan: "Toen ik je even echt nodig had WAS JE ER!!" In twee uur van Joure naar Dordrecht. Nadat ze belde dat haar Piet definitief gevallen was. Ik vond het volstrekt vanzelfsprekend dat ik onmiddellijk in de auto sprong. We zijn de laatste twee van onze familietak. Ik heb daar drie nachten op die oude, te smalle, keiharde bank geslapen. Nadat we tot diep in de nacht hadden zitten praten. Beiden volstrekt helder. Over dingen uit het heden en ons verre familieverleden. Die niemand anders meer kon weten. Omdat we de laatsten zijn uit onze tak van een hele grote familie. En over haar en mijn moeder als onafscheidelijke zussen. Ook en vooral in en na de Grote Oorlog. Waarvan we toen nog dachten dat zo iets nooit meer zou kunnen gebeuren. En hoe Piet en zij elkaar leerden kennen. Dat deed haar kennelijk goed. Mij ook trouwens. Ik zie niet echt op tegen 10 juni. Moest wel iets bedenken om die dag goed door te komen. Dat geldt voor meer dagen heb ik ervaren. Als de moedeloosheid dreigt toe te slaan, dan kan ik maar beter iets gaan ondernemen. Iets dat m'n brein een andere kant op stuurt. Gelukkig had ik komende week al zeker drie afspraken. In Borculo, in Lochem en in Dordt. Eén of twee decennia eerder zou ik hemel en aarde hebben bewogen tot bewezen was dat Trudy wéér een loopje heeft genomen met de waarheid. Wat heet een loopje? Een hele marathon!
 
Iets wat sinds Woke steeds vaker voorkomt. Na die geruchtmaken affaire op Schiermonnikoog. Ook gelogen. Maar wat kan háár dat schelen? Het had net zo goed kunnen lukken? O, wat zijn wij Nederlanders tegenwoordig gehoorzaam en kuis (als het om anderen gaat). Dat wist ik allang en daarom zit ik ook niet op Facebook of Instagram. Terecht, dat zie je nu maar weer. Goed bewaarde privacy redt mensenlevens. Dat heeft de bezetting ons ook geleerd. 

Maar nogmaals: wat doe ik nu? Anno 2026? Hetzelfde als ik 12 jaar geleden zou hebben gedaan? Als ik toen had geweten, wat pas na het afgelopen jaar tot me is doorgedrongen? Want op mijn leeftijd nu kan ik er ook voor kiezen om mijn leven rustig uit te leven. Nu hoor ik jou al zeggen: “Nou doe dat dan.” En misschien heb je gelijk. Wat kan mij m'n reputatie schelen als ik straks toch ook dood ben? 

Maar aan de andere kant zullen mijn kinderen en kleinkinderen zich dan nooit de vader en grootvader kunnen blijven herinneren die ik ooit voor hen was en ook wilde zijn. En zonder Trudy's manipulaties ook zou zijn geweest. En - zeker zo belangrijk - mag ik haar hiermee laten wegkomen? Nadat ze mijn kinderen onder chantage keihard heeft laten kiezen tussen hun moeder en hun vader. En toen mijn kinderen toch bij jou en mij kwamen wonen - een mogelijkheid die óók in het convenant was vastgelegd - haar dreigement op hun verhuisdag op 8 december 1984 met de woorden: "Als je ze niet meteen terug stuurt dan maak ik je kapot …” Nou, dat is haar voor een groot deel nog gelukt ook. 
 
 
TOT NU TOE!!!

1 juni 2026 

Share