Madame de Frigidaire

14-10-2026




Wat Klaas mij lang geleden al vertelde:
“… eenmaal getrouwd bleek ze zo frigide als een ijspegel in 't vriesvak. Natuurlijk verborg ze dat al heel lang. Want zo iets betekende, zeker vóór de uitvinding van de pil, het einde van je status als gepassioneerde vrouw. Vooràl als huwelijkskandidate. Dus acteerde ze zelf een echtgenoot naar het altaar. 'Onder de pannen' noemde ze dat geraffineerd. Met haar absurd gevoel voor humor. Helaas was ik die man. Achteraf gezien. En kinderen wilde ze ook. Dàt was het begin van alle ellende. Want ze bleek zo vruchtbaar als een konijn en zo doortrapt als een 'MeToo' fetisjiste. En dat is een bloedlinke combinatie. Soms wàs het één of twee keer per vier weken al prijs. Mits goed uitgerekend. Maar dat kon ze wel zoals is gebleken. Nog nét geen reageerbuisbabies…
 

Bovendien wist ze ook nog eens genoeg IQ-loze sukkels te overtuigen van haar geslepen hersenspinsels. En dat lukte ook. Juíst omdat niemand haar daarvan verdacht. Ik al helemaal niet. Haar talent voor het - achter een façade van onschuldige rechtschapenheid - planmatig uitvoeren van griezelig effectieve intriges, kwam pas veel later aan het licht (woke)…"

Wat Klaas daarmee bedoelde zal ik even moeten uitleggen want daar kwam zijn reputatie natuurlijk niet ongeschonden onderuit. Dat herkent elk slachtoffer van een vechtscheiding. Toen Klaas de meeste ellende van zich af had geschreven, de door háár aangespannen rechtszaken had gewonnen en dozen vol tranquillizers had geslikt, begon hij met mijn hulp aan een serieus weerwoord in de vorm van een goed onderbouwd manuscript over hun huwelijks verleden. Met juridische en bancaire bewijzen, lieve-papa-briefjes van de kinderen en als toepasselijke titel: Als het je zelf overkomt. Dat manuscript is voor tweederde deel gereed voor uitgave. Het eerste deel is dat al. Maar de vraag is of we het helemáál af krijgen voordat we echt te oud zijn om die turbo-bezem van haar hekserij alsnog een fatale motorstoring te bezorgen.*) Bij voorkeur op grote hoogte en zonder parachute. Toch wil Klaas koste wat kost dat zijn kinderen dit alles uiteindelijk te weten komen. Wat ze ermee doen is aan hen. Voor zijn kleinkinderen geldt hetzelfde. 

 
 Gelukkig bedacht hij ook nog wat anders. Immers, een te pas en te onpas gebruikte uitspraak luidt: Zo moeder zo dochter… Maar wat als je de moeder eindelijk wel eens écht wilt leren kennen? Gaat deze wijsheid omgekeerd dan ook op? Zeker wel. Beter zelfs. Alles wat je van de moeder nooit te weten bent gekomen, ligt zo voor het grijpen als je een dochter onder een vergrootglas legt. In geval van Klaas de oudste. Maakt niet uit als het er meer zijn want ze hebben ze allemaal én hetzelfde DNA geërfd én het levende voorbeeld feilloos gekopieerd. Bovendien zijn ze eindeloos gehersenspoeld. Dus kijk naar een volwassen dochter en je krijgt alle karaktertrekken op een presenteerblaadje. 

Geschrokken Klaas? Blijf dan de rest van je leven maar goed op je hoede. Of beter nog: ga scheiden. Als dat nog niet is gebeurd. Per direct als 't even kan. De lol is er toch al vanaf. Of was die er allang niet meer? Niet? Niet meer? Of nooit geweest? Kies maar. Eén goede raad: zorg voor een waterdicht convenant. Als zogenaamd goedwillende moeder zal ze daar zeker aan meewerken. Want wat ze tevoren al wist is, dat Klaas zich daar woord voor woord aan zou houden. Maar zij niet. Bedenk wel, achteraf was het toch zijn enige houvast voor gerechtigheid. Ook al zou hij daar nooit gebruik van maken. Want vanaf de dag dat hij probeert er ook recht aan te ontlenen doet hij dat, hoe dan ook, wéér ten koste van z'n kinderen. Dat wilde hij natuurlijk niet. Maar zij heeft er geen enkele moeite mee om dat wèl te doen. Zeker als blijkt dat dat recht totaal niet wordt gehandhaafd. 

Sterker nog: dáárom heeft ze zo soepel meegewerkt aan dat convenant. Ze kent haar ex namelijk goed genoeg om te weten dat hij één ding heel hun jeugd zult blijven doen: hun kinderen ontzien. Dus ook dat daardoor voor haar, alles wat je wel of niet doet, volstrekt voorspelbaar blijft. En dan, naïeve goedwillende, beste Klaas, sta je niet met 0-1 achter. Nee, direct na de rust is het al 0-6. Tijdens de rest van je leven valt dat niet meer in te halen. Te meer daar ze ook nog kans heeft gezien de totále publieke opinie op haar hand te krijgen. Zoals inmiddels is gebleken.

Want jullie publiek is per definitie dom. En lui. Wil zo gauw mogelijk een kant kiezen om van het gedonder af te zijn. En wat doe jij, Klaas? Jij denkt dat het jullie gezamenlijke vrienden waren. Mis poes. Ze heeft ze allang naar zich toe gekonkeld. Bovendien: ze kiezen graag de makkelijkste weg en waren net zo min vrienden als het gelijknamige soort digitale dwazen dat zich op Facebook als vrienden vóórdoet. Allemansvrienden. 

Niemand die ooit aan jou zal komen vragen wat er wel of niet van waar is. Daar zijn ze veel te laf voor. Nou ja, één andere moeder niet, dat zei je toch? Die zei ooit volstrekt onverwacht: "Ik bridge met haar maar ik geloof haar niet." Je had natuurlijk geen idee waar die het over had. Toen nog niet… Anders had je wel gevraagd: wàt niet? Toch? Laten we wel wezen, facebook heeft de gevoelsinhoud van het begrip vriend gedegradeerd tot iets wat via het gemeenschappelijk riool in een strontput terecht komt. En jij dacht dat het ook jouw vrienden waren? Hoezo? Had je soms geld? Aanzien? Was je erg goed in iets? Of beter nog: stond je bekend als volstrekt integer? 

Dat ben je nu ook allemaal kwijt, hè Klaas? Niet aan gedacht omdat je zo iets totaal niet had verwacht. Jij niet natuurlijk. Met je rechtschapen opvoeding en je brave ouders. Maar zij wist 't járen daarvoor al. Even wat bizarre verzinsels over jouw zogenaamde doen en laten van vóór de scheiding en… bingo. Trouwens, dochter nummer één wist daar twee decennia later ook goed raad mee. Voor háár ex hetzelfde verhaal als voor nog een paar honderdduizend andere slachtoffers van vechtscheidingen. Resultaat: je reputatie spatte uiteen als was het een etalageraam van dubbelzijdig glas. Knal, rinkeldekink, duizenden kleine stukjes glas met de boodschap "Waar twee kijven hebben twee schuld."

Dat jij helemaal niet kijft valt niemand op.Je dacht misschien zelfs nog: gelukkig, de kinderen weten wel beter. Die hebben hun hele jonge leven van jou gehouden omdat je als vader hun steun, toeverlaat, kameraad en voorbeeld was. Hun afhankelijkheid was zelfs jouw drijfveer om nòg langer bij haar te blijven. Maar je zei zo even toch: zo moeder zo dochter? Niet: zo váder zo dochter. Toch? 


Wat moeder doet, kan dochter ook. Haar sleutelzin is: goh, daar herinner ik me niks van… en daarmee zit papa voortaan in het vergeetboek. Wát hij ook beweert. Of niet beweert omdat hij zo heel erg lang van helemaal niets wist. Moeder doet daar nog een paar schepjes bovenop, zoals: “Klaas had toch ook z'n goeie kanten..?” En: “als je daarmee zit, vraag je het hém toch...”. Ze weet best: daar kan een kind niks mee. Dat is dan ook precies de bedoeling! Elk nadeel hep se foordeel: Klaas weet nu eindelijk heel precies waarmee hij ooit getrouwd was…"

 
*) Dat kan niet meer. Jammer... 

(eerste versie 30 november 2015)

Share