Het wordt tijd dat ze dáár Ai eens bijhalen…

Wie en waarbij? Nou die camper- en caravan-bouwers. Bij dàt minuscule knopje voor verwarming en warm water. Thuis noemen we dat een thermostaat. Als ze er inmiddels al wèl wat aan hebben gedaan, dan is me dat ontgaan. Want we hebben nog nooit écht een nieuwe camper gehad. Dus kan het recent wèl zijn gebeurd.
Of ooonee, toch niet. Want in 2021 hebben we nog een mooie buscamper met aansluitend ook een gewone half-integale gehuurd. En die waren allebei héél erg jong. Zelfde verhaal zelfde knopje. En over die ervaring wilde ik het nèt hebben. Voor de niet-kampeerders: een aantal dingen zijn in elke Europese Camper hetzelfde. De toiletcassette, de elektrieke aansluiting en zeker de voorziening voor verwarming en warm water. Dus ook die “thermostaat” zoals hierboven 1 op 1 afgebeeld. Zal wel te maken hebben met een te kleine markt voor meer dan één producent. En die met de service-eenheid op campings en camperplaatsen matcht. Kom daar maar eens tussen als nieuweling. Hoewel de Chinezen wel weer onderdelen van de cassette aanbieden. Wie weet hoe lang die daar al werden gemaakt voor Thetford. Dat geldt overigens voor de meeste producten die je bij Temu kunt bestellen. Daarom is het daar ook zo makkelijk winkelen.
 
Even tussendoor: heb maar geen illusies over het moreel zo gewraakte kopen bij Temu en zo. Dat heeft onze eigen Europese bedrijvigheid zelf veroorzaakt door dáár de meeste van hun product-onderdelen te laten maken. Als China twee of drie weken ophoudt met ons die onderdelen te sturen, dan is de Straat van Hormuz daarbij vergeleken een peuleschil bij wat ons dàn overkomt. Het ontbreekt Trump totaal aan een vooruit ziende blik. Want dit had hij allemaal kunnen weten. Moeten weten. En z’n adviseurs ook. Wie de Ayatollahs onder controle had willen houden, had daar pakweg 30 jaar eerder mee moeten beginnen. Nu mogen we slechts hopen dat dit Donald definitief z’n baantje kost bij de volgende verkiezingen. Hij heeft er gelukkig ook de leeftijd voor. Soms denk ik wel eens: hij is meer met zijn grafschrift bezig dan met regeren. 5000 dollar “Trump-Divident” als hij de kans krijgt nog wat langer door te gaan. Dan kunnen we de mensheid wel op onze buik schrijven. Gooi dan het milieu nu maar vast overboord en graaf je eigen olie en gas dan weer ter plekke uit de grond.
Die Iraanse frommelmutsen kijken niet op tien- of desnoods honderdduizend eigen burgers. Dat hebben ze kort geleden wel bewezen. Voor hen zijn dat weggooi-verpakkingen uit naam van de Islam. Kan mij niet voorstellen dat Allah het daarmee eens is. Maar ook hem wordt kennelijk niks gevraagd. En dan zitten we ook nog met Poetin. Die er vrijwel identiek over denkt. Als hij maar geen gevaar loopt als zijnde de grootste hypochonder aller tijden.
Sorry Stokpaardje. 

Rietje dacht dat we misschien toch nog wel één winter naar Spanje zouden kunnen gaan. Van -23 op 2024. Al of niet met een gehuurde camper. Dus lag een proefweekje voor de hand. Het werd Brauneberg aan de Moezel. Vanaf de goed verzorgde camperplaats kijk je daar prachtig - over glooiende wijnstokken heen - neer op de rivier. En nog precies in een bijna haakse bocht ook. En horizontaal een paar honderd meter van Restaurant en buurtwinkeltje. Daarheen wisten we de weg en je was in een dag weer thuis als dat onverhoopt nodig zou zijn.

De Buscamper zat toen vrij plotseling gigantisch in de verkoop-lift onder het motto “Dat is de wendbare en betaalbare toekomst.” (Vanaf zo’n 70.000 euro).
 
Maar als je niet groot wilt, dan moet je klein zijn. Ofwel, een beetje buscamper bevat alles wat z’n grote broer ook heeft. Maar voor iemand tussen de 1.80 en 2 meter of een tikkie teveel Body Mass is het eigenlijk niet te doen. En voor ouderen kleiner dan 1.80 ook niet. Zelf boven de tachtig jaren tellende, hadden we dat dan ook gauw door.
Je zal maar vlug naar de WC moeten. Dus: “Hebben jullie nog een gewone in de verhuur voor de rest van onze proeftijd?”  ”Ja, kom maar terug. Dan maken we die vast klaar.”

 Het was vroeg in hét voorseizoen. Vanaf mei lukt je zo iets niet meer. Wij terug en met een keurige “half integraal” opnieuw via Limburg naar Brauneberg aan de Moezel. Op de vijfde dag totaal kwamen we daar aan. Prima plekje gevonden. Aan het begin van de rij vroegcampeerders die van bovenaf op de rivier uitkeek. 
Maar dan ontdek je ook dat het langer geleden moet zijn geweest dan we aanvankelijk dachten. Het winkeltje verkeerde in deplorabele toestand met planken voor de ramen. En op de deur van het vroegere restaurant werd verwezen naar een collega veel tever verderop. Maar ach, het was tenslotte maar een proeftocht van twee weken totaal. En in dit exemplaar voelden we ons allebei op ons gemak. Alles bekend van vroeger. Maar nu komt het. Bekend wil nog niet zeggen bemind…

Om een uur of één werden we wakker. Allebei. De kachel die het eerder prima deed was niet aangegaan op de door ons gewenste temperatuur van 20 graden. En daar had dat thermostaatje hoe dan ook voor moeten zorgen.

Knopje wat hoger gezet. 22 graden. Wachten… wachten… noppes. Buiten was het inmiddels 11 graden meldde de meter die ik daarvoor altijd bij me had. Ook zo iets: wat is er nou moeilijk aan een af-fabriek geleverde meter voor de buitentemperatuur? Nu moest er evenwel écht iets gebeuren. Even een brander van de kookplaat proberen. Hoera die doet het… deed het even heel zachtjes… en doofde toen ook uit.

Fles leeg was mijn conclusie. Men had gezegd dat ze allebei vol waren. Niet dus. Misschien volle in de afgeleverde camperbùs gezet. Miscommunicatie. 

Als je zelf drie eerdere campers hebt gehad dan is de andere gasfles aansluiten niet de áller-moeilijkste klus. Maar bij een onbekende camper, in het meest aardse donker, bij 11 graden buiten is het toch iets anders. Wie niet gek is heeft in een camper in elk geval één of meestal meerdere zaklantaarns bij zich. Voorzover bekend ben ik niet gek en wist dus ook waar ik er één kon vinden. Mooi, dat was tenminste dan al iets.

Waar zaten die gasflessen ook alweer verstopt? Bakboord? Stuurboord?

Bakboord. Welk sleuteltje moest op dat deurtje passen? Dit niet. Die ook niet. En dat zal voor het water zijn want dat is de contactsleutel. Zul je altijd zien: de laatste van de vier. En jawel twee blauwe, alleen in ons land bekende, flessen. De gasslang van de ene naar de andere overzetten is wel gepruts in zo'n nauwe bun, maar ook routine. Door even te wiebelen met de flessen kom je al iets te weten. Met een echt volle lukt je dat niet. Nou ja, misschien zat er toch nog wat…

Deurtje dicht en óp naar binnen. Verdorie wat was het koud. Op toch al gauw 700 meter boven NAP. En dat bij een hemel vol twinkelende de sterren. Er bekroop me een beangstigend voorgevoel. En dat bleek terecht. Twee lege flessen…

Rietje lag al zichtbaar te rillen. Buitentemperatuur min 3 graden uiteindelijk.

Dag kampeerproef, dag Spanje.

Alles wat ònze warmte zou kunnen vasthouden lag onder en bovenop ons. Zo haalden we heel dicht tegen elkaar het nog steeds te frisse ochtendgloren.

Terug, terug, terug schreeuwde elk vezeltje van ons vege lijf en dito verkilde botten.

Onderweg scoorden we nog een tijdelijk volle gasfles met een verloopstuk naar de Hollandse koppeling (want juist de gasfles is in elk land anders) zodat we ergens in Limburg ietwat op kracht konden komen. En toen bleek dat het mini-thermostaatje het daar schoorvoetend mee eens was, ervoeren we nog één nacht hoe het had kùnnen zijn. Maar toch niet meer durfden. En we na die ervaring besloten we ook om nooit meer zonder een een elektrisch reserve kacheltje op stap te gaan. Want stopcontacten zijn er overal wel ergens te vinden.

Zou het echt zo moeilijk zijn om binnen aan te geven hoeveel gas er nog in je flessen zit?

April 2021