O nee, Friesland. Wat moet je dáár nou…

Ludy, Rik en Vera zijn weliswaar blij voor ons, maar voor zichzelf zagen ze het toch nog steeds niet zitten. Ook al lonkte de gedachte aan zon en water wel. Plus - oh verrassing - een helemaal zelfstandige woning met ook nog elk een eigen kamer. En toch ons ouderlijk vangnet praktisch om de hoek.
Maar het imago van de provincie Friesland zou hun vrienden en vriendinnen mettertijd uit het oog doen verliezen. Whatsapp of niet. Auto of niet. En tegen het argument: "Dan kunnen we het weekend niet meer met ze uit", had ik weinig zinvols in te brengen. Maar Rietje zei nog: "Dan haal je toch elk weekend een paar stel hierheen. Wedden dat ze graag komen? Zeker in voorjaar en zomer!”

Persoonlijk had ik dat in mijn tienertijd wel zien zitten. Ze hadden er behoorlijk populair mee kunnen worden. Juist op afstand in een vakantie-omgeving. Maar mijn reislust was indertijd veel groter. Ik fietste in een weekend rustig heen en weer van Gorinchem naar Muiderberg. Toegegeven: omdat ik straal verliefd was op Carla… 
Maar helaas ook dat, volgens mij lumineuze idee, sloeg in dit jaargetijde nog niet aan. Daarvoor was het water nog te koud, het zwerk nog te duister en de mogelijkheden tot vermaak nog veel te onbekend.

Rietje en ik lieten dàt voorlopig dus maar zo want er was nog een kleine kans dat als hun Friese leeftijdsgenoten uit hun iglo's kwamen gekropen zij wel eens van gedachten zouden kunnen doen veranderen. Ik had een paar van hen ooit wel eens horen zeggen: "Vanwege de zomer nemen we de winter voor lief." En dat waren dan kennelijk nog niet eens schaatsliefhebbers.

Hoe dan ook voor ons was het nu zaak om voor minimaal de aanschafprijs van die grote kinderschare-woning aan de Tasmanlaan af te komen. Anders gezegd: van een groot landhuis in de dorpse straat. Terwijl er in die tijd maar weinig te juichen viel over de heersende conjunctuur.

Hoewel onze verstandhouding met een Maarssense makelaar ook al een tijd lang uitstekend was, had ik niet veel op met hun actieve verkoopkwaliteiten. Van de hele ingedutte NVM nìet trouwens. Want daar was nauwelijks sprake van. Alsof klanten vanzelf wel binnen kwamen lopen. Degenen die een huis wilden kopen of er juist vanaf wilden deden dat ook wel. Want Funda bestond nog niet. Maar potentiële kopers op ideeën brengen was nog niet aan de orde.

Immers, waarom zouden allerlei marketing gereedschappen wel bruikbaar zijn voor grootgrutters, banken, meubelgiganten, vakantieparken, reisbureaus, auto-importeurs en noem maar op. Maar waarom (toen nog) niet voor zoiets als een huizenmarkt?

Toen ik in die richting begon te denken viel het me op dat in tegenstelling tot massa-ontslagen het aantal interim managers nog steeds maar toenam.
 

Dat is om twee redenen niet onbegrijpelijk in een recessie. Het dienstverband is tijdelijk al betaal je zo iemand wel extra voor het ontslagrisico dat ze lopen. En twee: nieuwe bezems vegen schoon en komen wellicht met nieuwe ideeën die ze elders hebben opgedaan. Daar zijn legendarische voorbeelden van. De introductie van de Walkman bij Sony is wellicht het meest bekende. Dat was immers het begin van overal en altijd naar muziek kunnen luisteren?!

Maar hoe komt zo’n man (of vrouw moet ik inmiddels schrijven) telkens aan een nieuw contract? Door bewezen successen uiteraard, die hem of haar welverdiend geld hebben opgeleverd. In dit geval is zichtbare privé welvaart ook je reclame. En een woning is daarvan een onmisbaar voorbeeld. Met overdekte parkeermogelijkheden voor meerdere dure auto’s. Hoe sjiek wil je het hebben? Welnu Abel Tasmanlaan nummer 15 was en is nog steeds zo’n woning. Die afzichtelijke hoge heg ervoor was er toen nog niet. Wie bedenkt zo iets voor zo’n unieke woning? Jammer. Maar wij wilden er toen wel vanaf. Om heel andere redenen.

En wat wilde toen het toeval? Schuin tegenover ons woonde zo’n interim manager in opkomst. In een rijtjeshuis. Of hij of ik er nu over begon weet ik niet meer. Maar onze vraagprijs was 550.000 gulden en die van hem 42.000 staat me bij. Om tijd te verkorten en de hypotheek snel af te kunnen bouwen, stelde ik voor niet te gaan onderhandelen, want dan was het eind zoek. Dus om gelijk over te steken: wij naar Friesland en hij naar de overkant van de straat. Wie eerder is verhuisd beseft dat hij dus nog een extra voordeel had. Nauwelijks verhuiskosten. En meteen op chique!
Kortom, zo voorgesteld en zo werd het ook uitgevoerd. 

Met voor ons als extra voordeel dat de kinderen niet meteen over Friesland hoefden te beslissen en wij nog over een eigen ‘logeeradres’ konden beschikken voor Maarssen en Loenen aan de Vecht.

Ik herinner me nog altijd een gesprek tussen twee Friese verhuizers die onze spullen uit Maarssen waren wezen halen: “Niet te geloven. Dan heb je dáár zo’n prachtige villa en dan verhuis je naar dit hier…?” 
 
Tja, je voelt je thuis of niet. Hier wel. Daar waren Rietje en ik het helemaal over eens. “Smuk”, zeggen ze in Friesland, knus.

april 1986