De A6 was toen een provinciaal weggetje

En Friesland leek nog héél erg ver weg.
Met de nachtboot vanuit Amsterdam
heb ik met mijn klas daar leren zeilen.
En leren houden van… 

De Vooruitgang

Waar bijna? 
Nou in Friesland dus. 
Met de nachtboot kon ook wel. Vanuit Amsterdam. Die kwam tegen het ochtendgloren in Lemmer aan. Fiets meenemen. Dat was zekerder dan de busverbindingen daar.

O ja, je kon ook over de Afsluitdijk. Eerst Noord-Holland helemaal door. Nog steeds geen onverdeeld genoegen. En dan via Bolsward naar Sneek en zo. Van de dijk via Hoorn en Lelystad was nog geen sprake. En dus ook niet van het Markermeer. Ik heb in '72 ooit nog eens per zeilboot meegedaan aan de jaarlijkse 24 uur van het IJsselmeer. Opgestapt in Lelystad, 's nachts vastgelopen op het Vrouwezand (verkeerde boei).  Iets terug en schuin oversteken naar Den Oever. En vandaar weer terug via Staveren naar de finish in Medemblik. Behalve de Afsluitdijk geen andere dijk of sluis gezien. Maar ik vond het wel een belevenis. En had het best naar m’n zin op die grote plas.

Als de A6 er nog niet was, dan was Hajé er ook nog niet. En dat is nu een raar soort wegrestaurant dat trots is op z'n 40-jarig bestaan en zelfs hotelkamers heeft. Plus een zaal vol méér souvenierachtige prullen en knuffels dan er daar aan veredeld snackvoer op de kaart staat. En dat, sorry voor het woord, niet te vreten is. Men had de argeloosheid om me te vragen: "Heeft ‘t gesmaakt, meneer?" En ik antwoordde bij uitzondering, want van huis uit ben ik daar te aardig voor: "Eigenlijk niet. Kijk zelf maar." Want de uitgepelde Hamburger; uitgezáágd is een beter woord - waar McDonalds zowel iemand aan de balie als een ander in de keuken per direct ontslagen zou hebben - lag nog op het aangeleverde bonbonschaaltje dat bij Hajé een bord heet. “Aangebrand is lekker", zei moeder Aagt…

Maar er was wel iets goed bij Hajé: de airco's. En nodig ook. Want de zomer viel dit jaar op de 19e juni. Met een vervolg tot aan de 29ste. Zó warm dat met een beetje heerlijk geurende Lenor al mijn kleding zo aan de lijn kon. Om water uit te sparen. Toch maar in de wasmand ermee. Het ergste zou nog komen.

Ik moest en zou voor een campertaxatie naar Alphen a/d Rijn die dag. Zonder airco. En werd door Truus (mijn navigatrice) via Amsterdam geleid. Door een omgeving waar ik lang heb gewerkt. Ik zag iets van wat het hedendaagse Amstelstation zou kunnen zijn. En had zowaar een zijdelingse blik op de Wibautstraat waar toen de grote bureaus en uitgevers hun domicilie hadden. En ik m'n eerste aanrijding dankzij een parkeerder die onverwacht onder het Sparkantoor uitkwam. En dacht dat rechts altìjd voorrang had. Verder gaat het dan langs enorme gebouwen links en rechts van een enorm wegenstelsel wat er in 1990 zelfs nog helemaal niet was. En toen ik bij Schiphol onder dat vliegtuigviaduct - met speciaal voor mij net een DC-zoveel taxiënd er overheen - voelde ik mij zo verschrikkelijk klein dat ik totaal niet begreep hoe pakweg een miljoen mensen zo dicht op elkaar willen wonen en werken. Omdat ze gewoon niet beter weten, denk ik… Of juist eigenlijk veel slimmer: ze zitten allemaal lekker thuis te werken en die gebouwen zijn alleen maar decor van hoe het zou moeten zijn. Zelfs met allemaal robotpoppetjes daar in de verte.

De vele gillende sirenes waren wel degelijk echt en maakten dat een beetje hypochonder hier sowieso niet dagelijks kan verkeren zonder geestelijk gestoord of lichamelijk écht patiënt te worden. Misschien dat die dáárom zo gauw kwaad zijn op hulpverleners. Wie zal het zeggen? Ik herademde bij de afslag Gouda Alphen a/d Rijn. En mocht daar weer een stukje tussen de weilanden door waar elke ophaalbrug continu werd gekoeld door opgepompt water omdat er anders vóór het najaar geen schip meer onderdoor zou kunnen.

Dus was het in mijn tijd daar echt nooit zó warm geweest. Want gevaren werd er daar toen ook al wel. Door ons dus. Tot voor een jaar of vijftien.

Ik besloot Truus te vragen om terug een sluiproute binnendoor door naar Hilversum en Almere te nemen. Véél kon er niet misgaan, want aan die omgeving zou er weinig zijn dat mij niet op z'n minst bekend voorkwam. Het werd Aalsmeer, Uithoorn, Mijdrecht en tussen de zonovergoten Vinkeveense plassen door naar Loosdrecht, Hilversum, Eemnes, richting Almere. Veel veranderd maar toch herkenbaar tot Hajé. Wat dat betreft neem ik dus de volgende keer McDonalds weer bij Lelystad. Die was me in de de jaren ‘90 ook al bekend. Toen ik nog bijna dagelijks moeiteloos heen en weer forensde tussen Loenen en Uitwellingerga.

Terug in Joure had ik 400 km achter de wielen. En voor alle mij bekende Achterhoekers: Lochem is precies zo klein als Joure. Iets van 13 duizend en nog wat inwoners. 

OK, ik was hondsmoe. 
En ben bejaard. 
Maar ik kàn het nog…

20 juni 2026