WOKE IN DE HEUPZWAAI

 Toen in 1964 dankzij de pil, het risico op zwangerschap van het ene op het andere jaar vrijwel tot nul was teruggebracht, onderging de maatschappij ongekende veranderingen. Eerst samenwonen en pas dan wel of geen kinderen. Met als bekroning de vrije keuze om een huwelijk te sluiten na een geslaagde proeftijd. In onze ogen was die ommezwaai een soort episch wonder dat zich in een paar jaar voltrok. En het percentage gelukkige huwelijken zou optrekken tot ongekende hoogten. Maar dàt gebeurde niet.

Helaas, waardoor het aantal scheidingen desondanks zelfs nog toeneemt, is in mijn- en Klaas zijn ogen een volslagen raadsel. En nog erger: het aantal vechtscheidingen ligt nu zo rond de zevenduizend per jaar. Dat betekent bijna anderhalf miljoen diep ongelukkige mensen - vooral vaders - elke tien jaar.

Is dat erg? Ja, dat is verschrikkelijk. Dat is een chronisch knagende, nauwelijks slijtende, mentale marteling die je als liefhebbend vader in onverdiende eenzaamheid meeneemt tot aan je laatste snik.

Is daar niet iets aan te doen? Nee, want de wet laat zich alleen maar handhaven op basis van feiten. En die moeten ook bewezen kunnen worden. En zelfs dat gaat nog maar moeizaam. Want het recht wordt ernstig bemoeilijkt door de tijd waarover moeders’ misdaad zich uitstrekt. In het geval van Klaas is dat inmiddels 42 jaar!

Op de essentiële punten heeft hij gelukkig wél bewijzen. Dankzij het bewaren van wederzijdse vastlegging van feiten. Plus lieve-papa-briefjes, enzovoort. Maar zelfs daar is Klaas er nog niet mee. Want in geval van een vechtscheiding gaat het voor verreweg het grootste deel om emoties en irrationele gevoelens. Daar valt voor rechters niets meer aan recht te zetten. En de tijd van heksen en brandstapels is ook voorbij. Dus gaat de chronisch geworden mentale marteling gewoon door. Want ook dàt neemt Klaas mee in zijn graf, dan wel crematieruimte.

Persoonlijk is hij desondanks toch enorm bevoordeeld. Als een soort van aanmoediging om ooit toch te gaan doen wat allang gedaan had moeten worden… 

Met overwegend fijne mensen om zich heen heeft Klaas nog steeds het gevoel dat die tijd hem gewoon is overkomen zo niet cadeau gedaan. Met plezier aan het werk gaan en voldaan weer thuiskomen, heeft hem zondermeer overeind gehouden. Onder alle omstandigheden.

Wellicht ter compensatie van dat wat hem privé werd aangedaan. En dan is er nog iets om enorm dankbaar voor te zijn. Klaas heeft een vriend die tijdens zijn leven een geweldig geschenk heeft mee gekregen: een zeldzaam talent. Die vriend kan schrijven wat zovele anderen zouden wíllen schrijven, maar zelf niet kunnen. En dat kun je ook nergens leren. Je hebt het of je hebt 't niet. 

Als u het lezen tot hiertoe hebt weten vol te houden, ga er dan alsjeblieft nog even mee door. Want die vriend is een zeldzaam waarheidsgetrouw manuscript aan het schrijven. In het belang van al die duizenden vaders die zich nooit verdedigd hebben om der wille van hun kinderen. 

Opdat hun kinderen én inmiddels kleinkinderen nu eindelijk te weten komen hoe WOKE in het geval van Klaas wérkelijk in elkaar zat.

Hier is het ooit begonnen. Het pand is er niet meer. Dom, dom, dom.
Maar ik hoop er nog een tijdje met schrijven door te kunnen gaan.