Als dit in deze eeuw had plaatsgevonden dan zat Mark nu geduldig wachtend in de auto iets met zijn smartphone te prutsen. Maar dat kon toen nog niet. Het zou nog meer dan twintig jaar duren voordat die dingen gemeengoed begonnen te worden.
Wat hij wel zat te doen kan ik mij niet meer herinneren. Wel dat hij erg verrast...

"U hebt zelf voor zijn opname getekend", triomfeerde de Jurk zwaaiend met het dossier waarmee dat meelevende balie-meisje onze kennismaking had ingeleid.
"U kunt niet meer terug."
"Goh", antwoordde ik, "da's nou jammer. En nog geen uur geleden zag je me niet voor vol aan omdat ik nog niet als familie te boek sta…"
"Niks mee te maken. Rik blijft...

Rietje was net aan het bijkomen uit de narcose toen mijn buzzer zich aandiende. Dat was toen DE manier om iemand terug te laten bellen. Waar die zich ook maar bevond. In dit geval diende ik contact op te nemen met een psycholoog waarbij ik Rik zojuist had afgeleverd. Door mij ook wel aangeduid als Nico-met-de-geitenwollen-sokken. Hetgeen de...

Via de Grote Zaal baande Theo zich een weg met een uitgestoken hoorn in z'n hand.
"Ludy voor je aan de telefoon."
"Geef maar hier…"
"Ja, met Ad..?"
"Ik wil zo graag naar papa's graf…"
"Da's goed. Ik kom er aan."
"Maar je hebt je maandelijkse klantenavond…"
"Wie dit niet begrijpt die hoort hier niet. Wil je dat ik mama vraag om ...

En dan tussen moeder en dochter in het bijzonder. Gelukkig niet in alle gevallen want anders kunnen de meeste vaders van deze wereld hun boeltje wel in gaan pakken. Ik weet daar intussen - hoogst ongewild - alles van omdat ik er juist nu tot over mijn oren middenin zit. Als gewezen voogd van mijn drie maanden geleden overleden...

... dat auto's zelden de 100 haalden. Dat konden ze eigenlijk nog niet. Niet lang want anders rammelden ze uit elkaar. De wegen lieten dat toen ook nog niet toe. Met 80 kwam je er net zo goed. Hoewel… 1957 reed ik een keer 120. Geholpen door wat rugwind en hellend wegdek van met de hand in het gelid gelegde...

Hoewel Driekoningen alweer vier dagen achter ons ligt, heb ik zojuist de lichtjes van mijn twee kleine kerstboompjes toch maar weer ontstoken. Ik heb zelfs nog een keer de batterijtjes vernieuwd waardoor bij één daarvan de lichtjes weer zijn gaan knipperen. Want, zo redeneerde ik bij het zetten van de eerste koffie, dan beweegt er tenminste nog...

Eén ding hebben ze wel gemeen: ze laten de microfoon geen tel met rust want dat hebben ze geleerd. Accepteert de spreker een interruptie dan is zijn betoog voor niks geweest. Voordat we 24 uur verder zijn, blijken alle argumenten alweer ietwat aangepast en dus veranderd. Doch de feiten veranderen niet. Wat IS dat IS. En daar verandert helemaal...

Als liefde is: niks aan doen, dan heb ik hem heel veel liefde gegeven.
Dat appte ik gisteren terug naar Janke toen die zich leek af te vragen of ik wel goed voor haar Amaryllis had gezorgd. Na dat gedoe met haar zenuwstelsel begin oktober kwamen ze vrijdag voor het eerst bij me op bezoek. Janke was helemaal...

Ben en Ria zijn geweest. Om twee dingen te doen. Om te kijken hoe ik hier woon. Ze waren sprakeloos, maar dat is iedereen… En verder om te bepraten wat te doen als ik zelf ook niks meer kan. Een soort van Mantel Na-Zorg. En zij hadden nog een derde opdracht vonden ze zelf: lieve dingen doen voor mij.

Ik heb mijn auto omgeruild. Een prototyp hybride anno 2005 tegen een Suzuki van 2004. Allebei auto’s van een onverslijtbare kwaliteit. Want motortjes maken dat konden ze in die fabrieken. Toen al. Dat blijkt nu. Twintig jaar later. Een auto die nieuw 36 duizend heeft gekost tegen één van 12 duizend toen. Verschil? Maar liefst 24 duizend euro die ik...

Ik houd niet van dauwtrappen, maar soms slaap ik kort en zodoende. Ik bevond mij derhalve op een onmogelijk uur in de Gaasterlandse bossen. Zo tussen Luts en Lemmer zal ik maar zeggen. Volgens natuurfriek en actiegroep zou daar geen wild meer huizen. Vanwege een golfbaan, de campings en het toerisme. Maar intussen weet ik wel beter!

Mijn moeder speelde piano. Elke dag. Soms uren achter elkaar. Chopin, Beethoven, Bach… noem maar op. Da's niks voor een jongetje dat eigenlijk naar de kleuterschool hoort te gaan. Maar dat ging ik niet, want het was oorlog. Als ze speelde dan bewogen haar hoofd en schouders alle kanten op. Dan leek het alsof de muziek haar al het...

Je kunt je kop meters diep in het zand steken, je kunt vluchten naar een zonovergoten land, je kunt een plastisch chirurg financieren tot er geen rimpeltje meer te verwijderen valt, maar het verval zet door. Onstuitbaar. Zo niet op de manier van de heren Alzheimer of Parkinson dan toch wel door gewoon fataal omvallen of een enge ziekte.

Vanmorgen zeker een uur besteed aan de reanimatie van m'n Senseo. Want ik wilde éérst koffie en daarna pas naar de Kringloop voor een opvolgend apparaat. Het lukte me ten derde male. Met technisch vernuft en veel azijn. Dus wéér tijdelijk.

Als het om horloges gaat ben ik net een ekster: ik kàn er niet van afblijven. Maak je maar niet ongerust: die van duizenden euro's of nog erger laten me volstrekt onberoerd. Als ik om aanzien verlegen zit moet ik het van mijn denkraam hebben. Niet van m'n polsversiering. Maar een mooie namaak Rolex, een imitatie Boom & Mercier...

Lieve Kristel,

Ik heb - onder de gegeven omstandigheden - toch een fijne avond gehad. Met vroegere vrienden uit de jaren negentig. Toen we nabij Sneek aan het water woonden. Twee huizen bij elkaar vandaan. Die vriendschap lijkt hersteld. Zo niet altijd te zijn gebleven. En ik ben heel erg zuinig met dat woord. Alledrie misten...

"Ja, je hebt gelijk. Nog even deze doos van hier naar daar."
"Niks doos. D'r staat één van m'n spieren op scheuren, want dit hou ik echt niet meer. Overmacht."
"Ja Rug, je hebt gelijk, ik voel het. En ik weet het ook: ben geen twintig meer."
"Dat heeft er niks mee te maken. Om dertig kilo te kunnen tillen...

Niet eens zo erg lang geleden, in een land hier tamelijk ver vandaan, woonde een koning, die alles deed om zijn volk vrede en welvaart te schenken. Want dan zou iedereen gelukkig zijn. De koningin (die ook heel verstandig was) merkte wel eens voorzichtig op dat gouden koetsen, droomhuizen en speeldozen niet hetzelfde waren als GELUK. Hoewel hij...

De man stapte uit wat - naar ik aannam - zijn eigen zwarte Hyundai Kona Hybrid was. Bepaald niet de minste onder de Koreanen. Dat was hem zelf trouwens ook van hieruit wel aan te zien. Hij had keurig grijs haar met een verzorgd ringbaardje en droeg zo'n bruin gebreid weekendvest. Hét uniform voor gearriveerde pensionado's. Met knopen aan de...

Als ongewild gepensioneerd mantelzorger moet je antwoord zien te vinden op de knellende vraag: alleen zijn, wat was dat ook alweer? Wat je tot nu toe samen deed moet je voortaan weer alleen doen. Ook de vraag: "Zullen we…?" verdwijnt helaas uit je dagelijks woordenboek. WE is weg. Er valt niks meer te overleggen.

Dat had alles met voortplantingsdrift te maken. Met dat heerlijke gevoel verliefd te zijn. Op wolken te lopen. Elke dag de zon te zien. Ook al regende het pijpenstelen. Maar dan was daar altijd weer die aangetrokken handrem. Dat voortdurende gevoel dat er ergens sprake was van een verboden vrucht. Maar welke dat was dat wist je niet....

Mijn oudoom Zébedéus uit Woufurderbrugge is al éénentachtig jaar goed bij de tijd, nòg beter bij kas en heeft sinds vorig jaar een winkel in "Projectmeubilair & Vintage Advies". Hoe ik daar achter kwam? Wel, zo af en toe heb ik een aanval van familiezwakte en telefoneer met onze stamboom in volgorde van anciënniteit. "Ja, m'n jong", bulderde oom,...

… van de mobilisatie. Wat dat was? Iedereen die als "reservist" na school ooit verplicht was geweest een militaire opleiding te volgen, met een uniform als blijk van geschiktheid, moest als de bliksem weer in dienst. Dan konden we tenminste probéren om Hitler tegen de houden. Dat is niet gelukt. Binnen vijf dagen was ons land bezet en...

Dan moet je telkens weer opnieuw beginnen. De rest van je leven. Je voelt je verdwaald in een wereld die de jouwe niet is. In plaats van te kunnen teren op je vroeger bekendheid, moet je telkens weer opnieuw voorstellen. Iedereen "van vroeger" is er niet meer. Dood. Uitgestuft.

We waren op weg naar een oude boerderij. Ergens in de driehoek Barchem, Ruurlo, Lochem. Meer wist 'Waze' ook niet. En die weet gewoonlijk elke straatsteen in Europa wel te vinden.

Wat ìk je eergisteren al had willen vertellen over oud worden en oud zijn is, dat de angst voor dood zìjn sterk afneemt. In ruil voor de angst voor hoe ga ik dood. Boven de tachtig is dat nogal actueel. Dat snap je.

Voor 't geval dat het je was ontgaan: ik kom uit de reclame. Jawel, ik kan er niet omheen: ik heb ooit getracht om mensen hun lieve geld uit te laten geven aan zaken, die ze wèl, een beetje of soms zelfs nìet nodig hadden.