"Wáár voetballen de mieren dan, Mama?"

En Friesland leek nog héél erg ver weg.
Met de nachtboot vanuit Amsterdam
heb ik met mijn klas daar leren zeilen.
En leren houden van…

Ik woon driehoog. Vlak onder het dak. Beneden ligt een groot gazon met iets verderop een stil watertje met Friese pompebladen en een rij hoge bomen. Daar onderdoor zie je een keurig begraafplaatsje. Lekker stil.

Maar ik weet niet zeker of hij wel zo tam is als m'n vriendin kennelijk denkt. Ik ben sowieso als de dood voor dat slag beesten. En bij ons loopt-ie gewoon los rond. We wonen op een soort van landgoed. Hij kan doen en laten wat hij wil. Laatst waren we 'm weer eens kwijt. Dan maak ik me echt...

"Menzo is voor de tram gesprongen…"
"O wat erg, is ie dood?"
"Nee, hij dook er overheen."

Ik weet het. Daar zou ik wel tegen kunnen. Heb ik altijd gezegd. Tegen van die fatale datums die bij nabestaanden in hun geheugen zijn gegrift. En sombere gedachten triggeren. Voor de rest van hun leven. Dat heb ik niet, zeg ik altijd. Ik weet ook niet wanneer precies mijn ouders zijn gaan hemelen. Ik weet zelfs het jaar en...

Ik heb Cisca weer gevonden. Niet echt hoor. Maar de balpen die ze 66 jaar geleden voor me kocht. En die ik in die tussenliggende jaren heb gebruikt om kilometers tekst, scripts en columns te schrijven. Totdat ik er echt niet meer onderuit kon: schrijven via het keyboard van mijn eerste onontkoombare Apple-tje. Dat was een doosje met een...

Ik heb de indruk dat ze hier veel beter op was voorbereid dan iedereen dacht. Althans, als je bijna 70 jaar samen onder hetzelfde dak tevreden hebt geleefd en liefgehad. Letterlijk.
Ooit verliefd geworden. Getrouwd, huis gekocht en daar altijd in blijven wonen. Op de schoolvakanties na. Niet als ouders maar als docenten.

Ik moet opeens denken aan Harry Jekkers. Hij was laatst op TV. Ook écht voor 't laatst. Want hij houdt ermee op. Dat lijken bekende mensen steeds vaker te doen als je zelf denkt dat je oud wordt. Wat zeg ik? Als je zelf al oud bént.

Het zal je toch maar overkomen. Lig je net in bed: horloge vergeten. Ligt nog ergens in die grote ruimte. Zelfde verdieping hooguit twintig meter verderop. Naast dat tafeltje met je lege glas. Daaronder jeukte het beetje. Nee, niet onder dat glas. Aan de onderkant van je pols. Horloge even losgemaakt maar toen moest je tegelijk dat slaapmutsje ook...

Mijn moeder was een heel erg lieve vrouw. Ik heb haar zelfs nooit, maar dan ook helemaal nooit, haar stem horen verheffen. Maar als jongste van twaalf was zij wel heel erg verwend. Ze was dan ook gewend haar zin te krijgen. Als zij als kind iets wilde dan voelden haar zes zussen zich al gauw genoodzaakt om daar...

Is iets niet te bevatten zo afschuwelijk eng? Dan maak je er toch gewoon een strip van. Het verhaal gaat dat de eerste Franse president van vlak na de Grote Oorlog - de gewezen generaal Charles de Gaulle - vond dat het door de Germanen afgebladderde Franse ego een onoverwinnelijke oppoetsbeurt moest ondergaan. En dus spoedde hij zich naar de...

Er zijn van die semi humoristische uitdrukkingen welke aan een personage van Dickens worden toegeschreven. Maar zeker ben ik daar niet van. Ik bedoel zo iets als:

Ze hebben me weer gevraagd om een stukje te schrijven. Columns deed ik al een tijdje, maar nu gaat het om een min of meer vaste rubriek met wetenswaardigheden van en voor Medelanders die hier al permanent wonen of op z'n minst zo slim zijn aan de Costa te overwinteren. Als de televisie-weermannen via de Satelliet hìer hetzelfde beweren als...

Dus geloof maar niet in dat wat ik nu bezig ben te beschrijven. Het is in werkelijkheid nog veel en veel erger. Je bent nu drie dagen dood. We keken er in zekere zin naar uit. Maar nu weet ik ook écht wát het is. Als je de Grootste Liefde - zo groot dat het in geen enkel boek beschreven...

We waren in Wommels. Op donderdag dag 22 augustus 2024. Per auto met bed en toilet. Een camperbus dus. Een beter idee om met Rietje samen nog wat leuke dingen te doen was niet denkbaar. Alle dagen leken hetzelfde in een aanleunappartement bovenop de Gudula Zorginstelling. Hoe mooi en hoe eigen dat ook is. Maar toch niet alles. Elke dag...

Hebt je het gezien gisteren? Hoe ze met 150 km per uur van die berg af denderden? En dat nog normaal vonden ook? Meer dan 800 meter lager en dat in minder dan 4 minuten. Ik zou een remparachute meenemen in plaats van een heuse airback… Als je zo hard met een auto rijdt heb je ruim 200 meter nodig om tot stilstand te komen....

Rietje had soms van die gezins-verenigende aanvallen. Met z'n allen in twee auto's naar Sporthuis Centrum of zo iets. Huiswerk mee als dat nog niet af was.

Ze werd achttien die dag en had al een aantal rijlessen achter de rug. Ik was bezig haar cadeau te halen: een Fiat Panda. Door mensen van de garage aan de overkant van boven tot onder helemaal ingepakt in cadeaupapier. Met een opgeslagen klepje om tenminste iets te kunnen zien bij het oversteken van de Straatweg. Dat voelde toch een...

We woonden hier nu al een tijdje. Met de eerste Sylmar tegen de achtertuin. Aan onze eigen aanlegsteiger. Stroom, drinkwater, motor altijd startklaar. Zeilen netjes opgeborgen. Zomer en winter. Wie kunnen dat zeggen in dit overvolle land? Niet veel mensen. Geen duur liggeld in een jachthaven. Geen gesleep met alles wat je mee- en weer mee terug...

Ludy, Rik en Vera zijn weliswaar blij voor ons, maar voor zichzelf zagen ze het toch nog steeds niet zitten. Ook al lonkte de gedachte aan zon en water wel. Plus - oh verrassing - een helemaal zelfstandige woning met ook nog elk een eigen kamer. En toch ons ouderlijk vangnet praktisch om de hoek.
Maar het imago van...

Het lijkt wel of gewoon winterweer een soort van nationale ramp geworden is. Met verkeerswaarschuwingen in alle kleuren van de regenboog. Als dat al nodig is dan komt dat òf door de toegenomen verkeersdrukte òf door het gebrek aan rij-ervaring bij jongere weggebruikers. En dus bij gebrek aan echte winters. Zonder twijfel veroorzaakt door de...

De winter van negentienzesentachtig op -zevenentachtig is net niet op een Elfstedentocht uitgedraaid. Maar koud was het wel. Met zelfs overdag temperaturen die nog onder de min tien graden bleven steken. En dan groeit het ijs hard.

Rietje at nooit veel. Dat kon ze eenvoudig niet. Het moest ook langzaam en dan nog wist iedereen aan tafel dat ze altijd probeerde om de lekkerste overschotjes bij tafelgenoten onder te brengen. En anders ging er veel mee naar onze eigen koelkast thuis.

Ik was maar 14 minuten te laat in de Abel Tasmanlaan. Geen beste beurt. En Ludy had haar mama halfplagend al voorspeld - zo hoorde ik later - dat ik nu wellicht helemaal nooit meer zou komen. Vanwege die tekst over de, door de kinderen serieus gewraakte, tandenborstel. "Mam, dat zèg je toch niet." Wie z'n moeder zegt...

Nadat Theo en ik de Fritsen uitgeleide hadden gedaan en waren voorzien van een lijst met die middag afgesproken huiswerk, was het zaak om ergens vandaan alsnog een flinke bos rozen te veroveren. Wellicht had ergens een winkel al ingekocht voor morgen. Zaterdag. Ik schoot raak in Breukelen en kon ze over uurtje kant en klaar, besneden en geschikt in...

Het jaarverslag 1984 van pensioen BV Konigxvelt was voltooid en door alle betrokkenen akkoord bevonden. Inclusief door de dienstdoend Inspecteur der Belastingdienst. Het eerste deel van Rietjes' financiële toekomst was hiermee al wat overzichtelijker geworden.
Daar hadden we dan ook samen een glaasje wijn op gedronken. En voor Rietje was het goed...

Wij hebben een Yup in de familie. Aan de "kouwe kant", doch daar wordt het niet leuker door. Onze dochter denkt dat ze van hem houdt en dus hebben we met elkaar te leven. Zij zéker, maar voor haar is het toch iets makkelijker. Jaguar, Goldcard, dure kleren, zelden in de keuken, mooi huis (als je het verkoopt tenminste),...